Αυτάρκεια ή εγκατάλειψη; Το πραγματικό διακύβευμα πίσω από το «ψωμί μας»
Γράφει ο Δημήτρης Ευθυμίου
Διάβασα με προσοχή την τοποθέτηση του περιφερειάρχη Θεσσαλίας για την διατροφική αυτάρκεια και θέλω να καταθέσω κάποιες σκέψεις με σεβασμό στον αγροτικό κόσμο, που όλα αυτά τα χρόνια σηκώνει το βάρος της παραγωγής μέσα σε δύσκολες συνθήκες.
Η ανησυχία για την επισιτιστική ασφάλεια είναι απόλυτα κατανοητή και δικαιολογημένη. Οι κρίσεις των τελευταίων ετών μας έδειξαν πόσο εύθραυστες είναι οι αλυσίδες εφοδιασμού και πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει σχέδιο. Ωστόσο, πρέπει να δούμε την πραγματικότητα που βιώνει ο ίδιος ο παραγωγός.
Σήμερα, ο Έλληνας αγρότης καλείται να καλλιεργεί με υψηλό κόστος ενέργειας και νερού, με ακριβά εφόδια και με μικρά περιθώρια κέρδους. Για πολλές περιοχές, το μαλακό σιτάρι δεν δίνει εισόδημα που να στηρίζει μια οικογένεια. Αν, λοιπόν, στο όνομα της αυτάρκειας, πιέσουμε τους παραγωγούς να στραφούν σε καλλιέργειες που δεν τους αποδίδουν, το αποτέλεσμα δεν θα είναι περισσότερη ασφάλεια, αλλά περισσότερη εγκατάλειψη της γης.
Η διατροφική ασφάλεια χρειάζεται σχέδιο, αλλά και δικαιοσύνη για τον αγρότη. Χρειάζεται εγγυημένες τιμές, συμβολαιακή γεωργία, μείωση του κόστους παραγωγής και σοβαρά κίνητρα για τις στρατηγικές καλλιέργειες. Μόνο έτσι μπορεί να ζητηθεί από τον παραγωγό να στηρίξει ένα εθνικό σχέδιο αυτάρκειας χωρίς να θυσιάζει το εισόδημά του.
Το ζητούμενο δεν είναι να φορτώσουμε ακόμη ένα βάρος στους αγρότες, αλλά να τους δώσουμε ρόλο και προοπτική. Γιατί χωρίς βιώσιμο αγρότη, καμία αυτάρκεια δεν μπορεί να υπάρξει.
