Καποδίστριας: Οι θυσίες του υπέρ πατρίδος (1ο μέρος)
Όταν το 2021 εξέδωσα, επιτέλους, με τη συνδρομή ορισμένων φίλων το βιβλίο: “ΙΩΑΝΝΗΣ Α. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ: Δεν ζη ο άνθρωπος· ζη το έργον του”, δεν είχα τότε φανταστεί πως αυτός ο γίγαντας της διπλωματίας, ο Άγιος της Πολιτικής, ο πιο Έλληνας απ’ όλους τους Έλληνες αθροιστικά, θα ήταν, 190 χρόνια μετά την ειδεχθή δολοφονία του, τόσο άγνωστος σε κείνους για τους οποίους θυσιάστηκε. Ήξερα βέβαια πως ως λαός δεν έχουμε αγαθές σχέσεις με την Ιστορία μας, αλλά δεν φανταζόμουν ποτέ ως αυτό το σημείο. Κι ήρθε πρόσφατα η προβολή της ταινίας του Σμαραγδή, για να πιστοποιηθεί το ιστορικό μας σκότος για πολλοστή φορά. Αν όμως είχε διαπρέψει σε κάποιο μουσικό συγκρότημα ή αν λάχαινε ποδοσφαιριστής ή αστέρας του Χόλυγουντ, τότε το κοινό θα τον λάτρευε σαν Θεό.
Με λύπη μου αναγκάζομαι να γράψω τα όσα θα ακολουθήσουν. Και πιο πολύ κι απ’ την άγνοια με λυπεί το ότι κάποια ύποπτα κέντρα πασχίζουν να αποδομήσουν αυτή τη μοναδική προσωπικότητα και να την πετάξουν στην αφάνεια, αν βέβαια δεν του προσδώσουν τον “τίτλο” του προδότη του Έθνους, του τυράννου, του αρχομανή, του Ρώσου πράκτορα!!! Άλλωστε το κατεστημένο μας έχει ηρωοποιήσει τους προδότες Μαυρόκορδάτο, Νέγρη, Κωλέττη και λοιπούς και έχει εξοντώσει ως προδότες τους ήρωες Κολοκοτρώνη, Ανδρούτσο, Καραϊσκάκη και λοιπούς.
Φίλες και φίλοι αναγνώστες:
Επειδή ακριβώς δεν μπορώ να κλείνω τα μάτια και τ’ αυτιά μου, κι ούτε να αδρανοποιώ τις προσλαμβάνουσες που διαθέτω, κάμνω μια ακόμα προσπάθεια μήπως και μπορέσω να προφυλάξω κάποια ιερά σύμβολα του Έθνους μας στα οποία οφείλουμε την ύπαρξή μας και την ανεξαρτησία μας, καθώς τα σύμβολα αυτά η επιβουλή των εσαεί καιροσκόπων πατριδοκάπηλων και εθνογδυτών είναι πανέτοιμη να τα πετάξει στον Καιάδα της Ιστορίας μας. Και αποφάσισα να δημοσιεύσω τα παρακάτω: (Δεκτός κάθε τεκμηριωμένος αντίλογος. Άλλωστε με τον αντίλογο παράγεται η σύνθεση στη διαλεκτική διαδικασία και όχι με μόνο τον λόγο).
α. Οι θυσίες του Κυβερνήτη.
β. Οι απορίες μου σχετικά με τη στάση των Άγγλων.
γ. Το χρονικό της δολοφονίας του.
δ. Προσπάθεια συγκάλυψης του εγκλήματος.
α. Οι θυσίες του.
Ήρθε λοιπόν στην Ελλάδα με τεράστια επίγνωση της αξίας του και φοβερή αυτογνωσία. Πίστευε ακράδαντα πως μόνον αυτός είχε τη δυνατότητα να βγάλει την πατρίδα του από το χάος, να τη στήσει όρθια, να της δώσει οντότητα μέσα στο διεθνές στερέωμα. Κι ήρθε λοιπόν με απέραντη συναίσθηση της φιλοπατρίας του. Και προτίμησε να μείνει στην πατρίδα και να δολοφονηθεί, παρά να φύγει και να σώσει τη ζωή του. Γνώριζε άριστα πως με τη θυσία της ζωής του η Ελλάδα θα σωθεί. Αν όμως έφευγε, τότε η χώρα θα έπεφτε σε δυστυχία, σε ταπείνωση, θα γίνονταν αγγλικό προτεκτοράτο. Πίστευε και διαλαλούσε πως ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης.
Πιστεύω πως ό, τι και να γράψω για αυτόν τον μοναδικό πυλώνα του Ελληνισμού θα είναι ελάχιστο μπροστά στο πολιτικό και το ηθικό του ανάστημα. Μηδαμινό μπροστά στις θυσίες του για την Ελλάδα. Θυσίασε λοιπόν τη λαμπρή του σταδιοδρομία ως ο πρώτος τη τάξει υπερυπουργός μιας υπερδύναμης και ο δεύτερος τη τάξει μετά τον Τσάρο της Ρωσίας. Θυσίασε δόξες, τιμές, πλούτη, άνεση, ασφάλεια, ευημερία, προσωπική ευτυχία και γαλήνη, κι έφυγε απ’ τον πολιτισμό της Ευρώπης και ήρθε για να κυβερνήσει το χάος με το μέλλον του αβέβαιο και την απειλή κατά της ζωής του να κρέμεται αδιάκοπα πάνω απ’ το κεφάλι του.
Θυσίασε ακόμα τη λατρεία και την αφοσίωση στο πρόσωπό του από τη Ρωξάνδρα Στούρτζα, η οποία επίσης θυσίασε τα πάντα μπροστά στην Ελλάδα και τον Καποδίστρια! Προσωπικά μου έχει μείνει ως ιερή εξομολόγηση της Πίστης και των δυό τους στο ύψιστο ιδανικό της πατρίδος, μια αράδα σε επιστολή του Καποδίστρια: “Γνωριστήκαμε δυστυχώς Ρωξάνδρα, σε καιρούς θυελλώδεις. Προέχει όμως η αποκατάσταση της πατρίδος”. Τέλος η ύψιστη αρετή της αυτογνωσίας του φανέρωσε την αξία του, την πολιτική του αρετή, την φιλοπατρία του.
Αν τώρα όλα τα παραπάνω, κύριοι κύριοι επικριτές, αποτελούν εγωϊσμό, καιροσκοπισμό, αρχομανία ή προδοσία, τότε έχετε απόλυτο δίκιο να τον χαρακτηρίζετε ως ανθέλληνα, και όχι μόνο θα έχετε δίκιο ν’ αποδομήσετε την προσωπικότητά του, αλλά και να εγείρετε διαφωνίες γύρω από τα παραδεδομένα περί της δολοφονίας του.
Κλείνω με τις τελευταίες γραμμές του βιβλίου: “Αν μου ζητηθεί ν’ απαντήσω τι σημαίνει το όνομα Ιωάννης Καποδίστριας, ανεπιφύλαχτα θα δώσω με παρρησία τον χαρακτηρισμό του:
-Το πρότυπο του Ανθρώπου
– Ο ορισμός της Διπλωματίας
-Το Οικουμενικό σύμβολο της Πολιτικής Αρετής.
Εν γένει είναι ο μόνο άξιος να τιμηθεί ως ο Άγιος της Πολιτικής.
(ακολουθεί: Οι απορίες μου για τη στάση των Άγγλων)
Οδυσσέας Β. Τσιντζιράκος
