Καποδίστριας (3ο μέρος): Η δολοφονία του = δολοφονία της Ελλάδας
Γράφει ο Οδυσσέας Β. Τσιντζιράκος
Επειδή λοιπόν η σχεδόν δια βίου ενασχόλησή μου με την ιστοριοδίφηση, μου έδειξε ότι η ιστορική αλήθεια βρίσκεται βαθιά θαμμένη μέσα στη σκοπιμότητα της “πολιτικής”, αυτός είναι ο λόγος που κάθε φορά δεν μένω σ’ ένα απλό επιφανειακό ψάξιμο. Έτσι σ’ όλα μου τα χρόνια συνάντησα μέσα στο ιστορικό γίγνεσθαι τέρατα και σημεία, τόσο σε παγκόσμιο, όσο και σε τοπικό επίπεδο. Κι αυτά τα τέρατα και τα σημεία σε αναγκάζουν και να κάμεις διασταυρώσεις και να περάσεις τις διασταυρώσεις αυτές μέσα από μαθηματική συλλογιστική, αν θέλεις να υπηρετείς την αλήθεια! Ειδάλλως, κάθεσαι στ’ αβγά σου κι αφήνεις άλλους να βγάζουν το φίδι από την τρύπα.
Δολοφονία Ι. Καποδίστρια. 27 Σεπτεμβρίου 1831, ώρα περίπου 6:30πμ, μέρα Κυριακή. Ο Κυβερνήτης, όπως το είχε συνήθειό του κάθε Κυριακή ή γιορτή πήγαινε στην εκκλησία, συνήθως του Αγίου Σπυρίδωνος στο Ναύπλιο. Το ίδιο έκαμε και κείνη τη μέρα. Δρομολόγιο, απ’ το οποίο ξεστράτιζε μόνο σε περίπτωση αναπόφευκτης ανάγκης. Οι δολοφόνοι του, Κωνσταντής Μαυρομιχάλης και Γεώργιος Μαυρομιχάλης, αδερφός και γιος αντιστοίχως του φυλακισμένου για τις “καλοσύνες” του Μπέη της Μάνης, Πέτρου Μαυρομιχάλη, οργάνωναν από καιρό τη δολοφονία του Καποδίστρια εκείνη τη συγκεκριμένη Κυριακή. Και ενώ ήταν και οι δυο τους τιμωρημένοι από τον Κυβερνήτη να μην βγουν από το Ναύπλιο, αλλά να μπορούν να κυκλοφορούν στο Ναύπλιο ελεύθεροι υπό την αδιάκοπη επιτήρηση δύο νεαρών στρατιωτών, του Ι. Καραγιάννη και του Α. Γεωργίου, κατάφεραν και έκαμαν συνεργάτες των στο συνωμοτικό σχέδιό τους δύο στρατιώτες. Κύριος οίδεν τι θα τους είχανε τάξει… Αγόρασαν πιστόλια, μαχαίρια, πυρομαχικά. Και καθημερινά διαλαλούσαν και το σχέδιο τους για τη δολοφονία του Κυβερνήτη. Αυτό το είχαν πια μάθει και οι πέτρες στο Ναύπλιο. Μόνον ο Καποδίστριας δεν εννοούσε να το πιστέψει. Και κάθε που του το θύμιζαν απαντούσε: «Δεν θα το τολμήσουν· θα σεβαστούν τα άσπρα μου μαλλιά. Εξάλλου, αν δολοφονήσουν εμένα, θα δολοφονήσουν την ίδια την Ελλάδα».
Πάει καλά. Την Κυριακή λοιπόν το πρωί, στις 6:30 και ενώ έριξε το βήμα του να μπει στον ναό, ο Γεώργιος του έμπηξε το μαχαίρι στην κοιλιά και το στριφογύριζε ενώ ο Κωνσταντής ταυτόχρονα άδειασε το πιστόλι στο πίσω μέρος του κεφαλιού του. Ο Κυβερνήτης έπεσε άφωνος και εν ριπή οφθαλμού έτρεξε το εκκλησίασμα και οι κάτοικοι των γύρω σπιτιών και ξεσήκωσαν το Ναύπλιο. Ταυτόχρονα με τον πυροβολισμό του Κωνσταντή, σημάδεψε τους φρουρούς του Καποδίστρια, Γ. Κουζώνη και Δ. Λεωνίδη ο φρουρός-συνεργάτης των Μαυρομιχάληδων Ι. Καραγιάννης. Η σφαίρα του αστόχησε και καρφώθηκε στο πάνω μέρος της εισόδου του ναού. (Φαίνεται το σημάδι). Ακαριαία ο Κωνσταντής έτρεξε στο σοκάκι να σωθεί, αλλά τον πυροβόλησε ο Κουζώνης και τον τραυμάτισε. Κι αμέσως τον καταδίωξε ο ευρισκόμενος εκεί Σουλιώτης οπλαρχηγός Φωτομάρας, τον ξαναπυροβόλησε και τον πέταξε χάμω. Τον σβάρνισαν οι κάτοικοι και τον παράτησαν σε μιαν άκρη, ώσπου το απόγευμα ξεψύχησε.
Ο Γεώργιος με τους δύο σωματοφύλακες, όπως το είχαν σχεδιάσει, έτρεξε σε αντίθετη κατεύθυνση και μπήκε μέσα στη Γαλλική πρεσβεία για να σωθεί. Η πρεσβεία και οι στρατιωτικές αρχές ήταν στο κόλπο!
Ο λαός εξαγριώθηκε και απειλούσε να κάψει την πρεσβεία, αν δεν τους παρέδιδαν οι Γάλλοι και οι Άγγλοι που είχαν ήδη ετοιμάσει τη σωτηρία τους… Παραδόθηκαν για να δικαστούν από στρατοδικείο. Τη δίκη και την προσπάθεια συγκάλυψης θα τη δούμε στο επόμενο δημοσίευμα.
Ας πάρουμε τώρα να σκάψουμε και μεις πίσω από τις σκοπιμότητες, για να δούμε ποιοι και γιατί όπλισαν τα δολοφονικά χέρια των Μαυρομιχάληδων! Και πάλι θα το αναφέρω με λύπη: Ήρθε εδώ ο άνθρωπος έχοντας θυσιάσει ό,τι είχε και δεν είχε για να κάνει την Ελλάδα Κράτος. Εξαρχής γνώριζε άριστα τον ρόλο κάθε μιας από τις λεγόμενες προστάτιδες δυνάμεις. Και ειδικότερα γνώριζε τον ρόλο της Αγγλίας! Το ήξερε πολύ καλά τι τον περίμενε! Και μπορούσε να σωθεί αν έφευγε. Προτίμησε να δολοφονηθεί για την Ελλάδα και έτσι μπόρεσε να τη σώσει.
Απ’ τη στιγμή που πάτησε το πόδι του εδώ, οι φατρίες δεν έπαψαν να ξεσηκώνονται εναντίον του. Οι Μανιάτες του Πετρόμπεη φώναζαν: “Ή αυτός ή εμείς!”. Στη Μικρά Αγγλία την προστατευόμενη από τη Μεγάλη Αγγλία, δηλαδή στην Ύδρα είχε οργανωθεί η λειτουργία του παρακράτους του Μαυροκορδάτου, των Κουντουριώτηδων, του Κωλέττη με συκοφαντικές εφημερίδες, με λίρες, με πλοία, με διασυνδέσεις και πάει λέγοντας… Πλησίασαν τον καμαριέρη του Καποδίστρια, Νικολέτο, και του έδωσαν στο χέρι 25.000 γρόσια (σεβαστό ποσό), με σκοπό να ρίξει δηλητήριο στον καφέ ή στο τσάι του Κυβερνήτη. Ο Νικολέτος το αποκάλυψε στον Καποδίστρια οπότε η πρώτη απόπειρα απέτυχε.
Δεν το βάζουν κάτω. Διοργανώνονται ταυτόχρονα δυο “εταιρείες δολοφόνων”. Μια στο Παρίσι και μια στην Ύδρα. Μάλιστα διοργανώνουν εράνους ανά την Ελλάδα, ώστε ο κάθε Έλλην να δώσει ό,τι προαιρείται για τη δολοφονία του τυράννου! Ο Αν. Πολυζωΐδης, πληρωμένο τσιράκι του Μαυροκορδάτου, κάθε μέρα δημοσίευε εμετικές ύβρεις και συκοφαντίες εναντίον του “τυράννου” ευεργέτη του. Θεέ και Κύριε.
Ζήτησαν ερανική συνεισφορά και από τον Δημήτριο Υψηλάντη. Τους ξέχεσε δεόντως μεν, αλλά τους έκαμε τα μούτρα από κρέας! Και επειδή με τους εράνους δεν μάζευαν το ποσό που απαιτούνταν για την αμοιβή του ή των δολοφόνων, ο μεγαλοεφοπλιστής Λάζαρος Κουντουριώτης έδωσε εξ ιδίων 1.000 Βενετικά φλουριά. Βεβαίως θα τα πάρει πίσω πολλαπλάσια, καθώς κυβερνήτης σε λίγο θα είναι ξανά ο ίδιος και η Αγγλόφιλη παρέα του, συντονιζομένη υπό Μαυροκορδάτου Αλεξάνδρου. Φόροι πάνω στους φόρους!
Τα φλουριά ακολουθούν την εξής διαδρομή: Κουντουριώτης στον Ζωγράφο (τον είχε διορίσει ο Καποδίστριας στο Ακυρωτικό δικαστήριο του Ναυπλίου, αλλά λόγω “έντιμου βίου” και “εξαίρετων υπηρεσιών” γρήγορα ο κυβερνήτης τον απέλυσε. Μετάνιωσε τελικά που τον σπούδασε στο εξωτερικό). Ζωγράφος στον Καλαμογδάρτη, έναν Πατρινό γερουσιαστή του σκοινιού και του παλουκιού! Ο Καλαμογδάρτης στην κόρη του Καλλιόπη. Εκείνη έδωσε στους Μαυρομιχάληδες προκαταβολή τα 250, με τον όρο τα υπόλοιπα 750 να δοθούν μετά το “πέρας του έργου”. Στο κόλπο και οι πρεσβείες Γαλλίας και Αγγλίας! Όλα τέλεια… Το πού πήγαν τελικά τα 750, ποτέ κανείς δεν έμαθε…
(Ακολουθεί η προσπάθεια συγκάλυψης)
