Οψόμεθα τον Θεόν Καθώς Εστί
Τον Θεό δεν τον είδε καταπρόσωπο ποτέ κανείς, πλην του Υιού, ούτε και υπάρχει άνθρωπος ικανός να τον αντικρύσει. Όπως ξέρουμε και από τα λεχθέντα Αγίου: «…όν ειδέν ουδείς ανθρώπων, ουδέ ιδείν δύναται…».
Ο Θεός χρησιμοποιεί τον άνθρωπο, καθώς και τα σημεία των καιρών, για να φανερώνει τις βουλές Του. Ο Θεός αποκαλύφθηκε στον Μωυσή μέσα στη φλεγόμενη και μη κατακαιόμενη βάτο, στο όρος Σινά ακούστηκε με βροντερή φωνή μέσα σε αστροπελέκια, στον προφήτη Ηλία εμφανίστηκε ως αύρα λεπτή, στους ανθρώπους εμάς αποκαλύφθηκε με τη γέννηση και ενανθρώπιση του Σωτήρος Χριστού, στον Ιορδάνη ποταμό φανερώθηκε ως λευκή περιστερά και λοιπά…
Τι είναι ο Άκτιστος, Άναρχος και Προαιώνιος Θεός δεν κάνει, ως φαίνεται, για τα μυαλά τα ανθρώπινα να το γνωρίζουν κι ακόμα περισσότερο για να το κατανοούν. Λένε πολλοί Πατέρες της Εκκλησίας μας, αλλά και ερημίτες ή ασκητές που αγίασαν μέσα στη νηστεία, την προσευχή, την ηθελημένη στέρηση και τη θυσία της βιοτικής μέριμνας, ότι εάν θα είμαστε σε θέση να αντικρίσουμε το πρόσωπο του Θεού έστω για μια στιγμή μόνο, τότε θα παραλύαμε από φόβο και δέος! Εκείνο όμως που μπορούμε εμείς είναι να νοιώθουμε παντού και διαρκώς τη δύναμη της βουλής Του και τη θεϊκή Του ενέργεια, έτσι όπως αυτές περνούν διά της Πρόνοιάς Του και της Οικονομίας Του στους ανθρώπους.
Ο μαθητής του Αγίου Σιλουανού Ζαχαρίας, στο βαθύπνοο και θεόπνευστο σύγγραμμα που μας άφησε λίγο καιρό πριν αποδημήσει εις Κύριον, μας λέγει με τρόπο συγκλονιστικά πειστικό ότι μετά τη Δευτέρα Παρουσία «Οψόμεθα τον Θεόν Καθώς Εστί», θα δούμε δηλαδή τον ίδιο τον Θεό έτσι ακριβώς όπως είναι, σε όλη Του τη δόξα και το μεγαλείο!!
Τούτο όμως είναι γραμμένο και στην Αποκάλυψη του Ιωάννη του Θεολόγου: «Και οι δούλοι Αυτού θέλουσι λατρεύσει Αυτόν. Και θέλουσι ιδείν το πρόσωπον Αυτού, και το όνομα Αυτού θέλει είσθαι επί των μετώπων αυτών». (Αποκάλυψις, Κεφάλ. ΚΒ, στ. 3,4).
Με αυτόν τον μυστικιστικό τρόπο, τον Θεοφανέρωτο και Υπερβατικό, δίνεται σ’ εμάς τους ανεπαρκείς ανθρώπους το σημείο της επαγγελίας και της υπόσχεσης από τον ίδιο τον Δημιουργό, για την αδιαμφισβήτητη εμφάνισή Του εμπρός μας!! Η όποια γνώση υπήρξε έως τώρα στο κεφάλι μας ήταν προϊόν της άρρητης πίστης, εξαιτίας των «σημείων και τεράτων» που συμβαίνουν συχνά, λόγω των ανεξήγητων θαυμάτων, αλλά και χάριν της θρησκευτικής πεποιθήσεως διαμέσου πατρογονικών ηθών. Ιδιαιτέρως όμως λόγω του διαχρονικού φόβου του θανάτου που μας κατατρέχει, διότι στο άγνωστο ενυπάρχει – πέραν της δυσκολίας ερμηνείας του υπερφυσικού πράγματος – και το έκπαγλο δέος της προσδοκίας για Ανάσταση και Παραμυθία, δύο ουρανοφόρες λυχνίες στο επέκεινα της θεολογικής ιχνηλασίας.
Αντώνης Χρ. Περδικούλης
Τακτικό Μέλος της Ένωσης Λογοτεχνών Αιγαίου
«Μονόλογοι Αυτοεξορίας»
(ανέκδοτα έργα)
1. «…ο φόβος Θεού ας εκληφθεί ως φόβος του ανθρώπου μήπως και δυσαρεστήσει τον Θεό κάνοντας πράξεις που αντίκεινται στο Νόμο Του και όχι ως φόβος της τιμωρίας ή κάτι ανάλογο. Ας εκληφθεί ως σεβασμός προς τον Δημιουργό τών πάντων! Διότι ο Θεός δεν είναι τιμωρός!! Ας συμπορευθούμε καλύτερα με τον Άγιο Ισαάκ τον Σύρο, ο οποίος έλεγε πως «φόβος Θεού είναι η αφύπνιση της ανθρώπινης φύσης εναντίον των επινοήσεων του διαβόλου του πονηρού…».
