Όταν οι ευχές και οι χειραψίες δεν αρκούν… Η κοπή πίτας ως σύμβολο αδράνειας…
Γράφει ο Δημήτρης Ευθυμίου*
Κάθε χρόνο επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό: σύλλογοι να κόβουν πρωτοχρονιάτικες πίτες και πολιτικοί όλων των κομμάτων, αυτοδιοικητικοί και αιρετοί να περνούν για χειραψίες, ευχές και φωτογραφίες. Μια τελετουργία γνώριμη, αλλά ολοένα και πιο αποκομμένη από τα πραγματικά κοινωνικά ζητήματα.
Το πρόβλημα δεν είναι η παρουσία, αλλά η ευκολία. Η κοπή πίτας έχει γίνει το ασφαλές πεδίο δημόσιας εμφάνισης, χωρίς ερωτήσεις, χωρίς λογοδοσία, χωρίς ουσιαστικό λόγο. Έτσι, η συλλογική δράση περιορίζεται σε ένα στιγμιότυπο.
Και οι σύλλογοι, αντί να λειτουργούν ως ζωντανοί χώροι συμμετοχής, συχνά αποδέχονται αυτόν τον ρόλο του σκηνικού. Μια φορά τον χρόνο θυμούνται την ύπαρξή τους και το υπόλοιπο διάστημα σιωπούν.
Όταν η πολιτική και η συλλογικότητα χωρούν μόνο σε ένα κομμάτι πίτας, τότε δεν μιλάμε για συμμετοχή, αλλά για μια συνήθεια αδράνειας που παρουσιάζεται ως κανονικότητα.
*Ο Δημήτρης Ευθυμίου είναι επιχειρηματίας και Υπεύθυνος του Τομέα Επιχειρηματικότητας (Παραγωγής και Εμπορίου) ΔΕΕΠ ΝΔ Λάρισας
