Αποκριά, Eurovision και λοιπές βραβεύσεις
Γράφει ο Γιάννης Ξάφης
Πριν λίγες ημέρες, στις 15 Φεβρουαρίου, είχαμε την Κυριακή της Απόκρεω, αλλά ταυτόχρονα και τον τελικό για την ανάδειξη της Ελληνικής συμμετοχής, της αντιπροσώπευσης της χώρας μας, στον διαγωνισμό της Eurovision. Δύο σε ένα δηλαδή. Η αποκριά του καρνάβαλου και η αποκριά του «θεσμού» των αγώνων της μουσικής τέχνης γνωστής μας ως Eurovision.
Η Εθνική μας ραδιοφωνία – η οποία μας χαρατσώνει υποχρεωτικά – επέλεξε το κατά τη γνώμη της καλύτερο τραγούδι-εικαστική παράσταση, τον πρεσβευτή μας δηλαδή, για να εκφραστεί ο Ελληνικός πολιτισμός στα εκατόν εξήντα και πλέον εκατομμύρια τηλεθεατών της εκδήλωσης.
Ποια ήταν όμως τα κριτήρια της επιλογής; Ήταν άραγε το απαύγασμα, η επιτομή (όπως όφειλε να είναι) από την πολιτισμική μας παράδοση, από την μουσική μας κληρονομιά, από τη βυζαντινή μας μουσική, από τα δημοτικά μας ακούσματα, από το ρεμπέτικο, από την Επτανησιακή σχολή, από τον ρομαντισμό της bell époque της παλιάς Αθήνας, από τα λαϊκά μας, από το νέο κύμα μας κλπ… ή μήπως ήταν ένας απλός πιθηκισμός σύμφωνα με τα πρότυπα που επιβάλλει η ΝΤΠ (Νέα Τάξη Πραγμάτων), αλλά ταυτόχρονα και ένα διαπιστευτήριο προς την ΝΤΠ,… πως ναι εμείς εδώ στην ΕΡΤ είμαστε κατάλληλοι και ικανοί για τον ρόλο που μας εντέλλεσθε (ανάθεση από θέση ισχύος).
Οι πρεσβύτεροι, αλλά και αρκετοί νέοι, οι σύγχρονοι Δον Κιχώτες, αυτοί που φυλάνε ακόμα τις Θερμοπύλες της αισθητικής και της λογικής, αυτοί που είναι υπερήφανοι για τον «πάλαι ποτέ» καλό Ελληνικό κινηματογράφο και την Ελληνική μουσική, αγανάκτησαν, «βγήκαν από τα ρούχα τους», χαρακτηρίζοντας την επιλογή, απαράδεκτη, αηδία, φαρσοκωμωδία, ρεζιλίκι, παράσταση κλόουν κλπ.
Μεγάλη όμως μερίδα της νέας γενιάς επιδοκίμασε και χειροκρότησε την επιλογή με «λόγιες εκφράσεις», όπως «τα σπάει», «κουφό», «κούλ», και με σχόλια όπως π.χ. «…να δώσουμε βήμα στους νέους να εκφραστούν…» , και προτροπές όπως «…το σημαντικότερο είναι να κυνηγούμε τα όνειρά μας…». Η επιλογή επικυρώθηκε και ήδη είναι φαβορί, όπως δείχνουν οι «δημοσκοπήσεις»!
Αντί να εκφέρω ένα προσωπικό σχόλιο για το θέμα, θα δανειστώ τη φωνή του Κικέρωνα η οποία αντηχεί από τα βάθη των αιώνων “O tempora, o mores!” (Ω καιροί, ω ήθη!)
Τι συμβαίνει άραγε; Υπάρχει σήμερα αντικειμενική αλήθεια, ποια είναι η πραγματικότητα; Μήπως κάποιοι ζούμε σε έναν άλλο συναρτησιακό χώρο; Η αισθητική, η μουσική, οι τέχνες γενικότερα, άλλαξαν άρδην και ερήμην μας, ενώ εμείς παραμείναμε αναλφάβητοι; Μήπως αυτό που βιώνουμε είναι απλά «το χάσμα των γενεών», ή μήπως υπάρχει κάτι βαθύτερο και πλατύτερο; Κάτι που δεν περιορίζεται στις τέχνες και την αισθητική, αλλά διαχέεται παντού, μεταλλάσσει την σημασία των λέξεων π.χ. ο μαύρος ονομάζεται έγχρωμος, ο παχουλός αποκαλείται εύσωμος κλπ, βρήκαμε νέα παιδική ασθένεια την Gender dysphoria (δυσφορία φύλου) όπου τα μικρά παιδιά καλούνται να αποφασίσουν για το φύλο τους, οι αγελάδες με τις κλανιές τους θα καταστρέψουν τον πλανήτη, το διοξείδιο του άνθρακος, του οποίου ενώ η συνολική περιεκτικότητα στην ατμόσφαιρα είναι 0,04% το ανθρωπογενές (αυτό που παράγεται από ανθρώπινη δραστηριότητα) εκτιμάται μόλις στο 0,0016%, έχει επικηρυχτεί…γιατί λένε πως θα μας ανεβάσει την θερμοκρασία της γης και θα αφανίσει την ανθρωπότητα κλπ.
Η Νέα Τάξη Πραγμάτων (ΝΤΠ) η οποία έχει δρομολογηθεί εδώ και δεκαετίες, όχι από τους πολιτικούς, αλλά από αυτούς που ελέγχουν τον πλανήτη, έχει αποφασίσει – χωρίς διαβουλεύσεις και δημοκρατικές διαδικασίες – για το σκηνικό της επόμενης ημέρας. Στην διαδικασία μετάβασης από την παλαιά τάξη στη νέα (to Build Back Better = να τα ξανακτίσουμε καλύτερα, ήταν η καραμέλα των πρωθυπουργών διαφόρων χωρών πριν από λίγα χρόνια), χρησιμοποιούν πολλά εργαλεία. Ένα από αυτά τα εργαλεία είναι η επιστήμη της κοινωνικής μηχανικής, της οποίας ένα γρανάζι είναι και η Eurovision. Πριν όμως το αναλύσουμε, ας πάμε λίγα χρόνια πίσω να ακούσουμε τι μας αποκάλυψε ένας γνώστης αυτής της επιστήμης.
Το 1970, ο Γιούρι Μπεζμένοφ, πράκτορας της KGB, ειδικός στην προπαγάνδα, αποστάτησε από τη Σοβιετική Ένωση και κατέφυγε στον Καναδά. Σε μια διάλεξή του στον Καναδά το 1984, αποκάλυψε για το πως γίνεται η ιδεολογική υπονόμευση μιας κοινωνίας, δηλαδή η αλλαγή αντίληψης της πραγματικότητας, με χρήση τεχνικών υποσυνείδητης πλύσης εγκεφάλου για μακρύ χρονικό διάστημα. Αναγκαία εργαλεία είναι τα μέσα ενημέρωσης-ψυχαγωγίας, οι τέχνες και η ακαδημαϊκή κοινότητα σε όλη την εκπαιδευτική κλίμακα από νηπιαγωγό μέχρι καθηγητή πανεπιστημίου. Ο απαιτούμενος χρόνος είναι περίπου 30 χρόνια, δηλαδή μέχρι να διαμορφώσεις μια νέα γενιά όπως ακριβώς την θέλεις. Είναι αποδεδειγμένο λέει ο Μπεζμένοφ, πως μόλις η νεολαία εναγκαλιστεί τις νέες αξίες που προώθησε η προπαγάνδα, η παλιά γενιά θα χάσει σιγά-σιγά τον έλεγχο με τον πόλεμο φθοράς που θα συνεχίζεται. Στο τέλος αυτής της φάσης, οι άνθρωποι θα απορρίπτουν τα αληθινά γεγονότα ως παραπλανητικά σε πείσμα των προφανών. Οι επόμενες φάσεις κατά Μπεζμένοφ είναι αποσταθεροποίηση, οικονομική κρίση-φτωχοποίηση, και τέλος κανονικοποίηση φυσικά… επί νέας βάσεως.
Η εξέλιξη της προπαγάνδας έδωσε μια νέα επιστήμη, αυτή της Κοινωνικής Μηχανικής (Social Engineering). Είναι η επιστήμη η οποία αντλώντας δεδομένα από την επιστήμη της Κοινωνιολογίας, επιδιώκει-αποπειράται μέσα από κεντρικό σχεδιασμό να χειραγωγήσει, να ελέγξει τις κοινωνικές αλλαγές καθώς και την μελλοντική εξέλιξη των συμπεριφορών της κοινωνίας. Βασικά εργαλεία της είναι η παιδεία, οι τέχνες γενικά, οι ψυχολογικές επιχειρήσεις, η νομοθεσία, οι ΜΚΟ, τα διάφορα φιλανθρωπικά και πολιτιστικά Ιδρύματα κλπ. Έτσι μέσα από βιβλία, ταινίες, μυθοπλασίες, μουσική, διαγωνισμούς και βραβεύσεις, διαφημίσεις, προβολή προτύπων συμπεριφοράς και επιτυχίας, αθόρυβα και μεθοδικά, σμιλεύοντας το παλαιό δομούν την νέα … Ουτοπική Μέτα-κοινωνία. Στα πιόνια της σκακιέρας συμπεριλαμβάνονται πολιτικοί, ακαδημαϊκοί, συγγραφείς, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, μέλη επιτροπών, πράκτορες μυστικών υπηρεσιών κλπ. Εξ αυτών, απειροελάχιστοι γνωρίζουν, κάποιοι είναι αμειβόμενοι, ενώ οι πολλοί συστρατεύονται εν αγνοία τους (useful idiots – οι χρήσιμοι ηλίθιοι) υπηρετώντας ιδεολογίες, και σκάβοντας τον λάκκο μέσα στον οποίο θα πέσουν και αυτοί ανεξαιρέτως, όταν έλθει η ώρα τους. Η Eurovision, τα βραβεία Oscar, τα βραβεία Grammy, τα βραβεία Nobel είναι σημαντικά γρανάζια της κοινωνικής μηχανικής. Εξυπακούεται πως η αξιοπιστία των θεσμών αυτών συντηρείται με σποραδικές αξιοκρατικές βραβεύσεις, έτσι «για ξεκάρφωμα» που λέει και ο λαός. Στην μακρά ζωή της Eurovision από το1956 μέχρι σήμερα, φυσικά υπήρξαν και μεγάλοι καλλιτέχνες και υψηλής ποιότητας τραγούδια και αξιοκρατικές βραβεύσεις.
Και τώρα μια μικρή παρένθεση για τα βραβεία Oscar: Επειδή άκουγα εδώ και χρόνια για το νέο αστέρι της σκηνοθεσίας στην διεθνή σκηνή, τον Γιώργο Λάνθιμο, αποφάσισα πριν λίγες μέρες να παρακολουθήσω στην τηλεόραση την βραβευμένη με Oscar ταινία του Poor Thinks. Έχασα μία ώρα πολύτιμου προσωπικού χρόνου, αλλά κατανόησα πλήρως το γιατί «τον παίζει το σύστημα». Διαπίστωσα πως ο Λάνθιμος, υπηρετώντας με την τέχνη του το Greek Weird wave, το «Ελληνικό αλλόκοτο ρεύμα», επί της ουσίας καβάλησε πάνω στο κύμα της ΝΤΠ και έτσι πλέει χωρίς κόντρα άνεμο, δηλαδή με απλά λόγια, δεν δημιουργεί για να ψυχαγωγήσει, για να επιμορφώσει ή να προβληματίσει το κοινό, αλλά απλά επιλέγει να σκηνοθετεί σενάρια – συνταγές του Τσελεμεντέ της ΝΤΠ προσδοκώντας την ανταμοιβή του με βραβεία τα οποία και του αποδίδονται. Δεν τον κρίνω ως σκηνοθέτη, αλλά ως απλός θεατής που αναλώνει προσωπικό χρόνο παρακολουθώντας μια ταινία για να επιμορφωθεί ή να ψυχαγωγηθεί. Προσωπικά κατέληξα πως είναι χρησιμότερο να παρακολουθήσω για 10η φορά μια ταινία του Αλέκου Σακελάριου παρά μια νέα ταινία του Λάνθιμου. Το ίδιο συμβαίνει σχεδόν με όλες τις εικαστικές τέχνες και όχι μόνον π.χ. Μαρίνα Αμπράμοβιτς κλπ., όπου το σύστημα ανταμείβει τα «καλά παιδιά» και τιμωρεί τους ανυπάκουους. Πρόσφατο παράδειγμα ο Σμαραγδής που για την ταινία Καποδίστριας δέχτηκε κρυφό και φανερό πόλεμο, υπονόμευση, οικονομική ασφυξία επειδή απλά… δεν συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις του Συστήματος!
Ως προς τα βραβεία Nobel, όταν αφορούν θετικές επιστήμες είναι συνήθως αντικειμενικά, όταν όμως αφορούν ασαφείς χώρους, όπως η ειρήνη και η λογοτεχνία, τότε εξυπηρετούν πολιτικές σκοπιμότητες λειτουργώντας ως γρανάζι της κοινωνικής μηχανικής. Αν π.χ. ανατρέξουμε στην πρόσφατη επικαιρότητα, θα μάθουμε πως ο πρώην πρωθυπουργός της Νορβηγίας, πρώην γενικός γραμματέας του Συμβουλίου της Ευρώπης και πρώην πρόεδρος της επιτροπής απονομής των βραβείων Nobel, Thorbjorn Jagland (Θόμπιον Γιάγκλαντ), ήταν θαμώνας του νησιού του Epstein κατά την ίδια περίοδο που κατείχε αυτά τα αξιώματα! Πριν λίγες μέρες, όταν το Συμβούλιο της Ευρώπης ήρε την ασυλία του για να διερευνηθούν τα πάρε-δώσε στο νησί, επιχείρησε να αυτοκτονήσει και τώρα μπήκε σε… ψυχιατρική κλινική. Χαρακτηριστική περίπτωση βράβευσης με πολιτική σκοπιμότητα είναι η βράβευση του Ομπάμα με το Νόμπελ Ειρήνης το 2009 (επί Γιάγκλαντ), στην αρχή της προεδρίας του Ομπάμα, χωρίς δείγματα γραφής του! Δείτε το τι ακολούθησε της βράβευσης: Κατά την προεδρία του, διέταξε 563 επιθέσεις με drone σε διάφορες χώρες με 3797 θύματα πολίτες, μικρά παιδιά, γυναίκες, εγκύους κλπ. Μόνο το 2016 ο Ομπάμα έριξε 26171 βόμβες σε επτά χώρες (Συρία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Υεμένη Σομαλία, Πακιστάν), δηλαδή έριχνε κατά μέσο όρο μια βόμβα ανά είκοσι λεπτά! Με βάση τη σύμβαση της Γενεύης του 1949 που επικυρώθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη, και επίσης το άρθρο 8 του Καταστατικού της Ρώμης, δηλαδή της ιδρυτικής συνθήκης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, ο Ομπάμα θεωρείται εγκληματίας πολέμου. Ένας εγκληματίας πολέμου κάτοχος του βραβείου Νόμπελ! Όλα τα παραπάνω δεν προέρχονται από δική μου προσωπική έρευνα, αλλά από την Πολιτική Επιθεώρηση του Χάρβαρντ, όπου μπορείτε να ανατρέξετε οι δύσπιστοι: https://harvardpolitics.com/obama-war-criminal/.
Φυσικά και δεν ανακλήθηκε το βραβείο του Ομπάμα μετά τις αταξίες του, ενώ ο Νομπελίστας James Watson, που βραβεύτηκε για την ανακάλυψη της διπλής έλικας του DNA, αναγκάστηκε γεροντάκι στα ενενήντα του να απολογηθεί, απολύθηκε από το εργαστήριο Cold Spring και απογυμνώθηκε από τίτλους, επειδή τόλμησε να διατυπώσει επιστημονικές απόψεις περί σχέσεως IQ με χρώμα δέρματος κλπ. Το 2007 απολογούμενος ο Watson ανέφερε «Με τις ανακαλύψεις μου στράφηκα εναντίον της αριστερής κουλτούρας επειδή δεν τους αρέσει η γενετική, επειδή η γενετική θεωρεί πως οι αποτυχίες μας στη ζωή μερικές φορές οφείλονται στα γονίδιά μας. Η δική τους άποψη είναι πως για όλα τα δεινά μας, ευθύνεται το σύστημα που μας κυβερνάει».
Ένα άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Νόμπελ του Al Gore (Αλ Γκορ), αντιπροέδρου του Κλίντον, ο οποίος βραβεύτηκε επειδή έφτιαξε το ντοκιμαντέρ «Μια άβολη αλήθεια», το οποίο αφορούσε την υπερθέρμανση του πλανήτη. Βραβεύτηκε για να δοθεί κύρος και να λάβει έκταση το αφήγημα της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής. Αξίζει εδώ να αναφέρουμε πως ο Gandhi (Γκάντι), το κραταιότερο σύμβολο μη χρήσης βίας του πλανήτη, ουδέποτε βραβεύτηκε με το Νόμπελ Ειρήνης!
Μετά τα παραπάνω ενδεικτικά παραδείγματα για τις διάφορες βραβεύσεις, έχετε αφενός μεν αρκετή τροφή για σκέψη-επεξεργασία, ενώ παράλληλα ίσως εμπλουτίστηκε και η κριτική σας σκέψη και έγινε πιο διεισδυτική η ματιά σας, έτσι ώστε να αποκωδικοποιείτε και να αντιλαμβάνεστε τα τεκταινόμενα στο μέλλον.
Ανακεφαλαιώνοντας, θα πρέπει να κατανοήσουμε πως στην εποχή μας, οι αξίες, τα πρότυπα, οι κανόνες συμπεριφοράς (π.χ. political correct – πολιτική ορθότητα, BLM, Woke culture κλπ.), τα νομοθετήματα κλπ. δεν είναι το αποτέλεσμα κοινωνικών ζυμώσεων, ανταλλαγής ιδεών, φιλοσοφικών προταγμάτων ή δημοκρατικών διαβουλεύσεων, ακόμα κι αν έτσι νομίζουμε τις περισσότερες φορές. Όλα αυτά σχεδιάζονται στο παρασκήνιο, πριν από εμάς για εμάς, και μετά μας επιβάλλονται ανώδυνα, ευχάριστα, μεταμφιεσμένα, εκ των άνω, και μάλιστα κάποιες φορές εμείς οι ίδιοι εκλιπαρούμε υπερθεματίζοντας υπέρ αυτών.
Όσο για την Eurovision, ακόμα κι αν κλείσουμε τις τηλεοράσεις, ακόμα κι αν στείλουμε μηνύματα διαμαρτυρίας, ακόμα κι αν καταψηφίσουμε το κόμμα εξουσίας, δεν θα επιτύχουμε τίποτα. Η Eurovision είναι ένα απλό γρανάζι ενός πολύ μεγαλύτερου οχήματος το οποίο δεν είμαστε σε θέση να ακινητοποιήσουμε. Εμείς οι πρεσβύτεροι που διαμορφωθήκαμε σε ένα σχετικά άδολο και αυθεντικό περιβάλλον, καθώς και αρκετοί νέοι ελπίζω, που διαθέτουμε ακόμα αντισώματα, αντί να σπαταλήσουμε τέσσερις πολύτιμες ώρες από τη ζωή μας για τον τελικό, ας πάμε με μια φιλική συντροφιά σε ένα ταβερνάκι, ας διαβάσουμε ένα βιβλίο ή ας βγούμε έναν ρομαντικό περίπατο με την κατάλληλη συντροφιά. Αγνοώντας την τελετή του τελικού, μειώνουμε την έκθεση του μυαλού μας σε αυτό το τοξικό εργαλείο της κοινωνικής μηχανικής, όπως ακριβώς αποφεύγουμε την παρατεταμένη ηλιοθεραπεία για να μην πάθουμε εγκαύματα ή μελανώματα. Όσο για τους υπέρμαχους της επιλογής, τους χειροκροτητές που το ψηφίζουν για φαβορί και περιμένουν νίκη για να αισθανθούν «εθνική υπερηφάνεια», αυτοί δυστυχώς είναι εσώκλειστοι και αλυσοδεμένοι στο Σπήλαιο του Πλάτωνα (Πολιτεία , βιβλίο Ζ’) και παρακολουθούν στον απέναντι βράχο τις σκιές του αόρατου «καραγκιοζοπαίχτη» πιστεύοντας ακλόνητα πως αυτό είναι η πραγματικότητα. Κάθε προσπάθεια να τους βγάλουμε από το Σπήλαιο στον πραγματικό κόσμο είναι μάταιη, καταδικασμένη σε αποτυχία.
