ΑΓΓΕΛΙΚΟΝ
τής Βικτώριας
Ώ! Πώς γλιστρά στην κόμη σου το φώς,
σαν χέρι που λικνίστηκε στον ήλιο
κι ύστερ’ ανθός ανέτειλε και πώς
δεν ένοιωσε σαν έγινε αηδόνι,
πουλί βελούδινο για ν’ ακουμπάει στην πλάση
κι ούτε Θεός μή κι άνθρωπος ποτέ θα φτάσει!
Αντώνης Περδικούλης

















































