“Σ’ εμένα”
Την ομορφιά τριγύρω μου
της φύσης σαν κοιτάζω
Πλάστη το μεγαλείο σου
πόσο πολύ θαυμάζω!
Την τύχη όμως άφησες
του έργου Σου, το Θείο,
στον άνθρωπο τον πιο “σοφό”,
σ’ εμένα τον αχρείο.
Να δίνω το δικαίωμα,
με την “σοφή” μου ψήφο,
την τύχη τούτου του ντουνιά
χωρίς κανένα οίκτο.
Και τότε αυτοί οι αρχηγοί,
που πήραν τα ηνία,
νομίζουν γίνανε τρανοί
κι αψηφούν τα Θεία.
Τα χέρα αυτών των “εκλεκτών”
τη μοίρα μας κρατάνε
και κατά πως ορέγονται
αδίστακτα πατάνε.
Χωρίς κανένα δισταγμό,
να σπέρνουνε την φρίκη,
σε ότι Άλλος έπλασε
χωρίς να τους ανήκει.
Πόσο λυπάμαι που εγώ
σας έδωσα αξία
να επιβάλλετ’ άσπλαχνα
αυτήν την εξουσία.
Νομίζετ’ είστε ισχυροί,
φτάσατε στο φεγγάρι,
όμως μια μέρα σίγουρα
ο Χάρος θα σας πάρει.
Γι’ αυτό μην φοβερίζετε
με τα έξυπνά σας όπλα
αιώνια δεν θα ζήσετε
Μικρά άκαρδα όντα
Ποίημα της Μ.Χ. Μπουρντένα
(Δεκέμβριος 2024)
