Αλγοριθμική Διακυβέρνηση – Η «Επιστήμη» ως… Φιλοσοφική λίθος (1)
Γράφει ο Γιάννης Ξάφης
Το άρθρο που ακολουθεί, περιγράφει το πώς χρησιμοποιείται η «επιστήμη» για να μετουσιώσει τις επιλογές της Νέας Τάξης Πραγμάτων σε τεχνικές αναγκαιότητες και κατ’ ακολουθίαν σε υποχρεωτικές πολιτικές αποφάσεις. Η άποψη αρκετών από εμάς ότι η «Πολιτική» εξωθήθηκε στο περιθώριο σήμερα, ενισχύεται καθημερινά από τα συμβαίνοντα γύρω μας. Αυτό που βιώνουμε, είναι το αποτέλεσμα ενός έργου που κράτησε εκατό και πλέον χρόνια και είχε σκοπό να αντικαταστήσει (στο παρασκήνιο φυσικά) την Πολιτική με την «τεχνοκρατία». Οι εκλογές αλλάζουν το προσωπικό, αλλά όχι τις πολιτικές. Δεν πρόκειται για αριστερά-δεξιά, ούτε για δημοκρατία-δικτατορία όπως τα γνωρίζουμε, αλλά για αντικατάσταση των πολιτικών επιλογών με τεχνικές οδηγίες. Παρακάτω θα δούμε περιληπτικά το πως κάποιοι (από τους πολλούς) διεθνείς οργανισμοί, οι οποίοι είναι πέρα από τον έλεγχο εθνικών κυβερνήσεων, παράγουν πολιτικά προστάγματα τα οποία σερβίρονται ως τεχνικές αναγκαιότητες μέσα από μια τελείως αδιαφανή διαδικασία.
Ο ΟΟΣΑ (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως) ιδρύθηκε το 1947 στο Παρίσι με σκοπό να διαχειριστεί-συντονίσει το σχέδιο Μάρσαλ για την ανοικοδόμηση της Ευρώπης μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Σήμερα εξελίχθηκε από συντονιστής σε μια παγκόσμια εξουσία στατιστικών πλαισίων και δεικτών πολιτικής. Μέσω των δεικτών που δημιουργεί όπως π.χ. «δείκτης ποιότητας ζωής», «περιβαλλοντικοί δείκτες», «επισκόπηση εκπαίδευσης (PISA Scores)», «δείκτες πράσινης ανάπτυξης» κλπ, ο ΟΟΣΑ καθορίζει ποιες εκφάνσεις, ποιες παράμετροι των ανθρωπίνων δράσεων και του φυσικού περιβάλλοντος θα πρέπει να είναι συνιστώσες της διακυβέρνησης. Συνοπτικά, ο ΟΟΣΑ προδιαγράφει – δημιουργεί δείκτες με στόχο να δομηθεί βήμα –βήμα ένα αριθμητικό υπολογιστικό μοντέλο περιγραφικό της πραγματικότητας.
O ISO (Διεθνής Οργανισμός Τυποποίησης) ιδρύθηκε το 1947 στο Λονδίνο, αλλά σήμερα εδρεύει στη Γενεύη. Ο ISO παράγει / δημιουργεί τα τεχνικά πρότυπα για να μετρηθούν οι δείκτες του ΟΟΣΑ, έτσι ώστε οι μετρήσεις να είναι επιστημονικά ορθές και φυσικά δια-λειτουργικές (συμβατές) μεταξύ χωρών, τομέων και συστημάτων, π.χ. η σειρά ISO 14000 αφορά την διαχείριση του περιβάλλοντος, η σειρά ISO 22000 αφορά τα συστήματα διαχείρισης ασφάλειας τροφίμων κλπ. Δεν πρόκειται για απλές τεχνικές προδιαγραφές, αλλά για δεσμευτικές μεθοδολογίες έτσι ώστε τα παγκόσμια στοιχεία των μετρήσεων να προέρχονται από το ίδιο πρότυπο και επομένως να είναι συμβατά – ομοειδή.
Το IIASA (Διεθνές Ινστιτούτο Ανάλυσης Εφαρμοσμένων Συστημάτων) ιδρύθηκε από τις ΗΠΑ και τη Ρωσία (… κατά την αποκορύφωση του ψυχρού πολέμου), το 1972 στο Λονδίνο, με τις υπογραφές των προέδρων Τζόνσον και Κοσύγκιν. Η έδρα του σήμερα είναι στην Βιέννη της Αυστρίας , μέλη του είναι 48 χώρες και απασχολεί πάνω από 600 ερευνητές από 60 χώρες. Το IIASA λειτουργεί ως επεξεργαστής, αφού δημιουργεί τα μαθηματικά μοντέλα μετασχηματίζοντας τα στοιχεία των μετρήσεων σε αλγοριθμική διακυβέρνηση μέσω ολοκληρωμένων μοντέλων εκτιμήσεως ρίσκου συσχετίζοντας το περιβάλλον, την οικονομία, τον πληθυσμό, την ασφάλεια, την υγεία.
Ανακεφαλαιώνοντας, ο ΟΟΣΑ καθορίζει τι είναι μετρήσιμο (ορίζει τους δείκτες), ο ISO προδιαγράφει την επιστημονική μέθοδο που θα μετρηθούν, καθώς και την μονάδα μέτρησης, και, τέλος, το IIASA επεξεργάζεται τους δείκτες του ΟΟΣΑ και αναπτύσσει τους αλγόριθμους του Μαύρου Κουτιού *, του οποίου κουτιού οι έξοδοι παρουσιάζονται ως «τεχνικές αναγκαιότητες » και καθίστανται αυτοδικαίως και πολιτικές επιλογές.
(*) Τι είναι το Μαύρο Κουτί: Στην καρδιά κάθε σαρωτικής παγκόσμιας πολιτικής (κλίμα, πανδημίες κλπ.) υπάρχει πάντα ένα υπολογιστικό μοντέλο – Αλγόριθμος (2), γνωστό ως Digital Twin (ψηφιακό δίδυμο), το οποίο χρησιμοποιείται ως αξιόπιστο εργαλείο στην προσομοίωση πολύπλοκων συστημάτων όπως το κλίμα του πλανήτη, φορείς ασθενειών, παράμετροι της υγείας, οικονομική κατάρρευση, κοινωνική αστάθεια κλπ. Αυτά τα μοντέλα εκτιμήσεων θεωρούνται «αντικειμενικά εργαλεία» σχεδιασμένα για να προβλέπουν-μεταφράζουν την λειτουργία του πολύπλοκου φυσικού και κοινωνικού μας περιβάλλοντος σε μια γλώσσα κατανοητή από τις επιτροπές των ειδικών οι οποίες συστάθηκαν από οργανισμούς, «φιλανθρωπικά ιδρύματα», ΜΚΟ για το «κοινό καλό» μας. Να σημειωθεί πως, εκτός του ότι τα δεδομένα με τα οποία τροφοδοτούν τον αλγόριθμο δεν είναι προσπελάσιμα στο κοινό, και ο ίδιος ο αλγόριθμος (το μαθηματικό μοντέλο) είναι συχνά απόρρητος ή μερικώς προσβάσιμος. Επιπρόσθετα οι «επιστήμονες» είναι πάντα οι ίδιοι ανακυκλούμενοι μεταξύ LSE (3), Harvard, MIΤ, κεντρικών τραπεζών, οργανισμών των Ηνωμένων Εθνών κλπ. Έτσι το όλο σκηνικό (προσωπικό, εργαλεία , σενάριο) μπορεί να αναπαρασταθεί με ένα Μαύρο Κουτί το οποίο μέσω αδιαφανούς διαδικασίας παράγει πολιτική, επιλέγοντας ή αγνοώντας ή δημιουργώντας επιλεκτικά τα δεδομένα που χρησιμοποιεί.
Η αγία τριάδα της παγκόσμιας οικονομίας
Ας δούμε αρχικά ποιοι ήταν οι τρεις προάγγελοι – προφήτες των παρακάτω ιδρυμάτων.
Ο Julius Wolf, οικονομολόγος (διευθυντής του ινστιτούτου Rosa Luxemburg), πρότεινε το 1892 το μοντέλο οικονομικού συντονισμού δημόσιου και ιδιωτικού τομέα να είναι κεντρικό πάνω από τις εθνικές κυβερνήσεις. Θεωρείται ο προάγγελος της BIS.
O Eduard Bernstein, κορυφαίος αναθεωρητικός του Μαρξισμού, πρότεινε το 1899 ένα τραπεζικό υβρίδιο σοσιαλισμού-καπιταλισμού για το κοινό καλό. Θεωρείται ο προάγγελος της WB.
O Leonard Woolf, βρετανός πολιτικός, μέλος της Fabian Society (4), πρότεινε το 1916 μια υπερεθνική διακυβέρνηση δια μέσου τεχνοκρατικού συντονισμού (BIS, WB, IMF).
H BIS (Bank of International Settlements) (5), δηλαδή η τράπεζα διεθνών διακανονισμών ιδρύθηκε το 1930 στην Βασιλεία της Ελβετίας όπου έχει και την έδρα της. Είναι η κεντρική τράπεζα των κεντρικών τραπεζών του πλανήτη, ανεξάρτητη από κράτη και κυβερνήσεις, η οποία ορίζει τους κανόνες λειτουργίας των κεντρικών τραπεζών (6) των χωρών και επομένως του συνόλου του τραπεζικού συστήματος. Η δημιουργία του χρήματος, η νομισματική αυτονομία, οι κανόνες λειτουργίας της παγκόσμιας οικονομίας κλπ. οριοθετούνται από την BIS.
Το IMF (International Monetary Fund, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) άρχισε να λειτουργεί το 1945 με έδρα την Ουάσιγκτον, αλλά ο ρόλος του αναβαθμίστηκε μετά το 1971 λόγω της κατάρρευσης της συμφωνίας του Bretton Woods. Σήμερα τα μέλη του είναι 191 χώρες και οι κύριες λειτουργίες του είναι η παρακολούθηση των οικονομικών πολιτικών των χωρών μελών και η παροχή δανείων προς αυτές κάτω από δεσμευτικούς όρους ως προς την δημοσιονομική πολιτική, μεταρρυθμίσεις κλπ.
Η WB (World Bank, Παγκόσμια Τράπεζα) ιδρύθηκε το 1944, έχει έδρα την Ουάσιγκτον και αριθμεί 189 χώρες μέλη, οι οποίες είναι και οι πελάτες της. Παρέχει τεχνογνωσία και χρηματοδότηση (τροχονόμος ροής κεφαλαίων) με δάνεια και δωρεές για έργα στους τομείς των υποδομών, της γεωργίας, του περιβάλλοντος, της υγείας και της εκπαίδευσης, πάντοτε υπό δεσμευτικούς όρους προς τα κράτη, δομικών αλλαγών κλπ. Η WB είναι ένας μεσίτης/θεματοφύλακας του πολυδιαφημισμένου εργαλείου PPP (Public – Private – Partnership) δηλαδή της σύμπραξης δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, ο οποίος κοινωνικοποιεί το ρίσκο και ιδιωτικοποιεί το κέρδος. Χρησιμοποιώντας δημόσιο χρήμα (των φορολογούμενων) ή «φιλανθρωπικά κεφάλαια», και πάντα εν ονόματι του «κοινού καλού», χρηματοδοτεί μεγάλα αναπτυξιακά έργα π.χ. project Βιώσιμης Ανάπτυξης, εξασφαλίζοντας εγγυήσεις δημοσίου, επιδοτήσεις επιτοκίων κλπ. στις πολυεθνικές και μεταφέροντας το ρίσκο στους φορολογούμενους πολίτες. Αν αποτύχει το έργο… η ζημία πάει στον φορολογούμενο, αν επιτύχει τα κέρδη πάνε στον ιδιώτη.
Ανακεφαλαιώνοντας, η BIS επιβάλλει νομισματική πειθαρχία περιορίζοντας την εθνική ευελιξία, το IMF σε περίπτωση κρίσης/ανάγκης επιβάλλει μεταρρυθμίσεις και η WB καθορίζει τις υποδομές μέσω των μηχανισμών χρηματοδότησης.
Θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθούμε στους φύλακες της «οικονομικής ορθοδοξίας», το εργαλείο βαθμολόγησης της πιστοληπτικής αξιοπιστίας των χωρών, όπου ιδιωτικές εταιρείες, οι Moody’s, S & P και Fitch, χωρίς δημοκρατικό έλεγχο τιμωρούν ή επιβραβεύουν χώρες ανάλογα με την συμμόρφωση «προς τας υποδείξεις». Εδώ και εκατό και πλέον χρόνια, η αρχιτεκτονική του παγκόσμιου χρηματοοικονομικού συστήματος αναπτύχθηκε αθόρυβα, αόρατα και βάσει σχεδιασμού. Δεν θεμελιώθηκε σε πεδία μαχών, αλλά σε συνεδρίες επιτροπών, σε τραπεζικές αίθουσες και σε οικονομικά συνέδρια. Τέλος, τα Ηνωμένα Έθνη λειτουργούν ως το ιερατείο που νομιμοποιεί την παγκόσμια οικονομική τάξη, χρησιμοποιώντας διάφορα Ινστιτούτα δημοκρατικής περιβολής και ελκυστικά δόγματα όπως ισότητα, σταθερότητα, κοινωνική δικαιοσύνη, συμπεριληπτικότητα κλπ. Είναι το ηθικό όστρακο- περίβλημα πάνω από την τεχνοκρατική μηχανή των λύκων.
Το τελικό αποτέλεσμα:
Για να μετέχει μια χώρα στο διεθνές σύστημα (εμπόριο, χρηματοδότηση, βοήθεια για ανάπτυξη, μεταφορά τεχνολογίας, υγεία), πρέπει να υιοθετήσει τις μετρητικές μεθόδους, τα αναλυτικά πλαίσια και τις εξόδους του μοντέλου (αλγορίθμου). Έτσι έχει δημιουργηθεί μια παγκόσμια δομή δεδομένων, καθιστώντας εφικτή μια διακυβέρνηση πλανητικής κλίμακας. Ο τύπος «Έθνος-Κράτος» δεν καταλύθηκε, παρέμεινε, αλλά του αφαιρέθηκε η ουσία, το απογυμνώσανε από δράσεις – παρεμβάσεις.
Ο ρόλος των εθνικών κυβερνήσεων υποβιβάστηκε σε απλή διαχείριση μέσα σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο πειθαρχίας με αμελητέες δυνατότητες παρέμβασης… μόνο για τα ελάσσονα. Έτσι, μέσα από έναν ειρηνικό, εναλλακτικό του πολέμου τρόπο, στήθηκε το τεχνοκρατικό σύστημα στο οποίο οι πιο σημαντικοί τομείς άσκησης πολιτικής εξουσίας όπως η δημιουργία του χρήματος, οι δημόσιες δαπάνες, οι χρήσεις γης και η ανάπτυξη να διευθύνονται από «Ινστιτούτα» τα οποία λειτουργούν πάνω από τον «δημοκρατικό έλεγχο» και τα οποία εμφανίζονται ως ουδέτερα, τεχνοκρατικά και φιλάνθρωπα.
Ουσιαστικά εγκαθιδρύθηκε μια από-πολιτικοποιημένη παγκόσμια τάξη, όπου οι κρίσιμες αποφάσεις για χρήματα, φορολογία, επενδύσεις, γη (φυσικοί πόροι κλπ.), παίρνονται από «Οργανισμούς» τους οποίους ουδείς ψηφοφόρος μπορεί να ακυρώσει και να καθαιρέσει. Μία παγκόσμια κυβέρνηση μη εκλεγμένη και μη λογοδοτούσα. Δεν ψηφίστηκε από κανέναν, άρα δεν μπορεί να καταψηφιστεί και να καθαιρεθεί από κανέναν! Πολλοί θα σκεφτούν, γιατί, έστω και με αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο δράσης των εθνικών κυβερνήσεων, δεν νοικοκυρεύονται οι χώρες. Η απάντηση είναι πως τρεις παγκόσμιες σταθερές ορίζουν την πολιτική εξουσία. Η εγγενής Ανεπάρκεια των πολιτευόμενων, η Διαφθορά που περιρρέει το πλέγμα εξουσίας και τέλος η Ατιμωρησία αφού η μόνη επιλογή των πολιτών είναι να τους μαυρίσουν στις επόμενες εκλογές φέρνοντας την άλλη παρέα στην εξουσία.
(1) Μια υποθετική θρυλική αλχημική ουσία που πιστευόταν πως μπορούσε να μετατρέψει κοινά μέταλλα σε χρυσό και άργυρο. Πολλοί τη συγχέουν με την Λυδία λίθο (πέτρα βασάλτη) που την χρησιμοποιούσαν για τον έλεγχο της καθαρότητας του χρυσού.
(2) Αλγόριθμος ορίζεται μια πεπερασμένη σειρά ενεργειών, αυστηρά καθορισμένων και εκτελέσιμων σε πεπερασμένο χρόνο, που στοχεύουν στην επίλυση ενός προβλήματος. Παραδείγματα: ένας μαθηματικός τύπος, μία συνταγή μαγειρικής, ένα πρόγραμμα υπολογιστή.
(3) LSE: London School of Economics, ένα από τα βασικά εκκολαπτήρια «επιστημόνων-ιερέων» οι οποίοι μετά από κατήχηση και αξιολόγηση διαπιστεύονται για να στελεχώσουν την δομή της Νέας Τάξης Πραγμάτων.
(4) Fabian Society: Η Φαβιανή Εταιρεία ιδρύθηκε στην Αγγλία το 1884 ως μια δεξαμενή σκέψης του εργατικού κόμματος με σκοπό την εγκαθίδρυση μια Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας όχι με επανάσταση, αλλά σιγά-σιγά βαθμιαία με μικρές μεταρρυθμίσεις. Πήρε το όνομά της από τον Ρωμαίο στρατηγό Φάβιο Μάξιμο ο οποίος αντιμετώπισε τον Αννίβα με ανταρτοπόλεμο, πόλεμο φθοράς και όχι με απ’ ευθείας σύγκρουση.
(5) Μία εμπεριστατωμένη ανάλυση για την BIS θα βρείτε στο βιβλίο του Caroll Quigley “Tragedy and Hope”.
(6) Οι κεντρικές τράπεζες των χωρών (Τράπεζα της Ελλάδος κλπ.) είναι όλες κατά πλειοψηφία ιδιωτικές.
