“Σκέψεις”
Όταν σκορπάει το μυαλό σε σκέψεις
και μονοπάτια περπατά λογής λογής
σου ‘ρχονται θύμησες που νοσταλγείς
και θέλεις να τις ζωντανέψεις.
***
Τότε που ξένοιαστα παιδιά που τρέχαμε μ’ ανεμελιά,
μεσ’ του χωριού μας την πλατεία,
στα σοκάκια, στις πράσινες βουνοπλαγιές, στις ρεματιές
να βρούμε κάτω απ’ τις πέτρες καβουράκια.
***
Τότε που ο ήλιος ήταν φωτεινός
κι όλα χαμογελούσαν άδολα κι αγνά,
οι άνθρωποι, η φύση, ο ουρανός
μεσ’ την αγνή μας την καρδιά.
***
Εκεί που είχαν άλλη γεύση τ’ αγαθά,
που είχε γλύκα το ψωμί,
άρωμα τα λαχανικά,
που είχε αξία η ζωή.
***
Άλλες φορές με πάει εκεί, μεσ’ του χωριού μου τις αυλές
που μαζευόταν οι κυρές με τα εργόχειρα στο χέρι,
μιλούσανε απ’ τις ζωές τους βιώματα και ιστορίες
με ιδανικά και με αξίες, με σεβασμό και ηρωισμό.
***
Κι εμείς παιδιά, τριγύρω καθισμένα,
ν’ ακούμε θέλαμε πολύ το καθετί,
σωστό ή λάθος,
με τόσο πάθος.
***
Μα πρέπει να το συμμαζέψω
και να το φέρω εδώ στο τώρα.
Να κάτσω ν’ αναλογιστώ,
τι έκανα στον κόσμο αυτό;
***
Τι έλαβα και τι αφήνω
σ’ αυτή τη νέα τη γενιά
που τόσο εύκολα…
την κρίνω;
Μαρία Χ. Μπουρντένα
Φεβρουάριος 2026
