ΜΑΝΑ
(νοσταλγικό)
Μάνα, τής αγκαλιάς σου αγνή πλανεύτρα
η άνοιξη, που μάς καλεί σαν πρώτα
στη νιότη τη μεθυστική τής μέρας
μ’ἀνθούς αβρούς, μενεξεδένι’αχτίδα
σάν ήλιος σαν ασπροχλιδή τού φλοίσβου
ραίνει βουβά το λιγνοπρόσωπό σου..
Μάνα, στης πεθυμιάς σου τ’ακρογιάλι
κρυφό ένα φώς, μυριάνθιστο περβόλι
φέγγει στον ουρανό αυγές νυχτέρια
σαν τού καημού τ’αφράτο χελιδόνι
γίνου χρυσάφι στ’ουρανού το λάδι
κι έλα, τρισεύγενη, αχτίδας χάδι!..
ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΕΡΔΙΚΟΥΛΗΣ
Tο ποίημα έλαβε έπαινο στον 5ο πανελλήνιο ποιητικό διαγωνισμό τού δήμου Αρτέμιδος-Βραυρώνας το 2015
