Πέρασαν πολλά χρόνια. Μισού αιώνα χρόνια, γεμάτα δρόμους διαφορετικούς, χαρές, δυσκολίες, οικογένειες, υποχρεώσεις που μας απομάκρυναν χωρίς ποτέ να σβήσουν τις κοινές μας αναμνήσεις. Κι όμως, ένα τηλεφώνημα της Κας Μαίρης, της Εξαίρετης Δασκάλας μας για τις τρεις πρώτες τάξεις του 1ου Δημοτικού Σχολείου Αγιάς, ήταν αρκετό για να γίνουμε έστω και λίγο εκείνα τα παιδιά που μοιράζονταν το ίδιο θρανίο, τα ίδια γέλια και τα ίδια όνειρα.
Αγέρωχη, Αρχοντική και Γλυκύτατη η Κα Μαίρη! Μορφή Παιδαγωγού! Η επιθυμία της να μας συναντήσει, μας έφερε γύρω από ένα τραπέζι στο Μεταξοχώρι, το χωριό της Αγιάς όπου ήταν κι εκείνη Μαθήτρια στο παρελθόν.
Τα πρόσωπα είχαν αλλάξει αλλά τα βλέμματα παρέμεναν γνώριμα. Αναμνήσεις και γλυκιά συγκίνηση σε όλους μας. Σας Αγαπάμε Κα Μαίρη, βρέθηκε να διαβάζει σε μια καρτούλα που της γράψαμε… Κι εγώ σας Αγαπώ και πάντα μιλούσαμε με τον σύζυγό μου, τον Αείμνηστο Κο Αριστείδη Νούτσια για σας (ο Δάσκαλός μας στη Δ΄ Τάξη Δημοτικού).
Κα Μαίρη, δεν μας έφτασε! Ίσα ίσα που μας άνοιξε περισσότερο την όρεξη για να σας απολαύσουμε σύντομα ξανά, μαζί με όσους από τους συμμαθητές μας (από τους 44 της τότε τάξης) δεν μπόρεσαν αυτή τη φορά αλλά το θέλουν πολύ!
