Διαβάζοντας τα σχετικά δημοσιεύματα στις εφημερίδες “Χώρα Αγιά” και “Ελευθερία”, δεν μπόρεσα να μην σταθώ σε μια έντονη αντίθεση που, κατά τη γνώμη μου, αποτυπώνει τη σημερινή πραγματικότητα στον Δήμο Αγιάς.
Από τη μία πλευρά, ο δήμαρχος Αγιάς τιμάται ως Επίτιμος Δημότης Δρόπολης και Πωγωνίου, μια αναμφίβολα σημαντική προσωπική διάκριση. Από την άλλη, οι επαγγελματίες των παραλίων του Δήμου Αγιάς περιγράφουν μια ιδιαίτερα δύσκολη τουριστική περίοδο, με τις ελπίδες όλων να μεταφέρονται πλέον στον Αύγουστο για να σωθεί, έστω και την τελευταία στιγμή, η φετινή χρονιά.
Και εδώ γεννάται ένα εύλογο ερώτημα. Πώς είναι δυνατόν ένας τόπος με τόσο μεγάλες δυνατότητες να βρίσκεται σε αυτή τη θέση; Πώς φτάσαμε στο σημείο οι επιχειρηματίες να αγωνιούν για την επιβίωσή τους, όταν τα παράλια του Δήμου Αγιάς διαθέτουν μοναδικά φυσικά πλεονεκτήματα που θα μπορούσαν να τα καταστήσουν έναν από τους κορυφαίους προορισμούς της Θεσσαλίας;
Η πραγματικότητα είναι ότι τα τελευταία χρόνια δεν είδαμε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο τουριστικής ανάπτυξης. Δεν είδαμε μια οργανωμένη και διαρκή καμπάνια προβολής. Δεν είδαμε πρωτοβουλίες που να ενισχύουν ουσιαστικά την ανταγωνιστικότητα της περιοχής και να δίνουν στους επαγγελματίες τα εφόδια που χρειάζονται. Αντίθετα, σήμερα βλέπουμε μια αγορά που στηρίζεται κυρίως στις δικές της δυνάμεις και περιμένει έναν καλό Αύγουστο για να περιορίσει τις απώλειες.
Δεν αμφισβητώ την αξία μιας τιμητικής διάκρισης. Όμως θεωρώ ότι η μεγαλύτερη τιμή για κάθε δήμαρχο δεν απονέμεται σε μια επίσημη τελετή. Απονέμεται καθημερινά από τους δημότες του, όταν βλέπουν τον τόπο τους να προοδεύει, τις επιχειρήσεις να αναπτύσσονται και τους νέους να επιλέγουν να μείνουν και να επενδύσουν στον τόπο τους.
Δεν με απασχολεί τι κερδίζει προσωπικά ο δήμαρχος από μια διεθνή αναγνώριση. Με απασχολεί τι κερδίζει ο Δήμος Αγιάς. Και σήμερα, δυστυχώς, η εικόνα που μεταφέρουν οι ίδιοι οι επαγγελματίες δείχνει ότι ο τόπος μας χάνει ευκαιρίες.
Η αυτοδιοίκηση δεν κρίνεται από τις δημόσιες σχέσεις, ούτε από τις τιμητικές πλακέτες. Κρίνεται από το αποτέλεσμα. Και όταν οι άνθρωποι της αγοράς δηλώνουν ότι περιμένουν έναν μόνο μήνα για να σωθεί ολόκληρη η χρονιά, τότε οφείλουμε όλοι να αναρωτηθούμε αν έγιναν όσα έπρεπε για να μη φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι διακρίσεις τιμούν το πρόσωπο. Το έργο, όμως, είναι αυτό που τιμά πραγματικά τον τόπο.
Δημήτρης Ευθυμίου
