Είμαστε τα παιδιά για τα θελήματα;
Του Σωτήρη Απ. Παπαποστόλου, Συνταξιούχου Δασοπόνου
Δεκαετίες τώρα, ακούω από χείλη επισήμων προσώπων της πολιτικής σκηνής των ΗΠΑ, πόσο πολύτιμος στρατηγικός σύμμαχός τους είναι η Ελλάδα. Ας δούμε κατά πόσον ισχύει αυτό.
Ενώ ο πόλεμος στην Ουκρανία διανύει το 5ο έτος, καθόλη τη διάρκειά του ο εφοδιασμός με πολεμικό υλικό από τις ΗΠΑ γινόταν μέσω Αλεξανδρούπολης, η οποία είχε αποκτήσει σπουδαία στρατηγική σημασία.
Η Τουρκία από την άλλη πλευρά, ήταν και είναι απούσα και όχι μόνο δεν συμμετείχε στο μπλοκ των δυτικών χωρών, αλλά εξακολούθησε και εξακολουθεί να έχει καλές σχέσεις με την επιτιθέμενη Ρωσία, να δέχεται φθηνό πετρέλαιο και φυσικό αέριο και να διεκπεραιώνει παράνομες οικονομικές δοσοληψίες με τη Ρωσία, παρακάμπτοντας τις κυρώσεις των δυτικών χωρών σε βάρος της. Όλα αυτά, αποκομίζοντας μεγάλο οικονομικό όφελος.
Κατά τον πόλεμο Ισραήλ – Χαμάς, ο Ερντογάν ήταν ο πλέον διαπρύσιος κατήγορος του Ισραήλ και ειδικότερα του πρωθυπουργού του, Νετανιάχου, ευθυγραμμιζόμενος με το Ιράν και τη Χεζμπολάχ.
Πρόσφατα, με τον πόλεμο ΗΠΑ– Ισραήλ κατά του Ιράν, ο Ερντογάν έσερνε γενεές δεκατέσσερις το Ισραήλ και ειδικά τον πρωθυπουργό του Νετανιάχου, ευθυγραμμιζόμενος με το Ιράν. Επί πλέον, όλο το από αρκετών χρόνων διάστημα που ίσχυαν αυστηρές κυρώσεις κατά του Ιράν, η Τουρκία διατηρούσε μεγάλες οικονομικές συναλλαγές με αυτό και, το χειρότερο, εξυπηρετούσε το Ιράν σε παράνομες συναλλαγές του, παρακάμπτοντας τις απαγορεύσεις που υπήρχαν για τις συναλλαγές αυτές. Και όλα αυτά, προς μεγάλο οικονομικό όφελος της Τουρκίας.
Και ενώ αυτά, και πολλά άλλα έκνομα, συμβαίνουν από πλευράς Τουρκίας, ακούσαμε τον αλλοπρόσαλλο πρόεδρο των ΗΠΑ κ. Τραμπ να λέει, ενόψει της συνόδου του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, ότι θα τους δώσει κάτι που θα τους αρέσει πολύ. Προφανώς, εννοούσε τους κινητήρες για το υπό κατασκευή τουρκικό μαχητικό ΚΑΑΝ και τα αμερικανικά μαχητικά F35, τα καλύτερα αυτή τη στιγμή στον κόσμο.
Τι σημαίνει όλος αυτός ο παραλογισμός από τη μεγάλη σύμμαχό μας τις ΗΠΑ; Πρέπει να πας κόντρα στις αποφάσεις του Δυτικού μπλοκ και ειδικότερα των ΗΠΑ, για να σε σέβονται και να ικανοποιούν όλες τις απαιτήσεις σου;
Η χώρα μας ήταν πάντοτε με το μέρος των αποφάσεων των μεγάλων συμμάχων της. Τηρούσε απαρέγκλιτα ό,τι αποφασιζόταν, χωρίς συζήτηση. Με ποια λογική, λοιπόν, επιβραβεύεται μια χώρα η οποία πάει συνέχεια κόντρα στα συμφέροντα της συμμαχίας, έναντι μιας χώρας, της Ελλάδας, η οποία είναι ένας πιστός και πειθαρχικός σύμμαχος;
Α! Ναι, βέβαια! Κατά καιρούς, ακούμε από τους μεγάλους συμμάχους μας, πόσο πολύτιμος σύμμαχος είναι η Ελλάδα!
Αλήθεια, τι άλλο θέλουμε; Αυτή η επιβράβευση, δεν αντισταθμίζει όσα υφιστάμεθα από τους καλούς μας γείτονες τους Τούρκους;
Μπροστά στους επαίνους που δεχόμαστε, τι είναι τάχα:
– Η Γαλάζια Πατρίδα που επινόησε η Τουρκία με βάση την οποία διχοτομεί στη μέση το Αιγαίο μας και αργότερα βλέπουμε για το υπόλοιπο. Και να μην ξεχνάμε το Αιγαίο μετονομάσθηκε από τους Τούρκους, σε θάλασσα των Νήσων.
– Το cassus belli, σε περίπτωση που τολμήσουμε να επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα, όπως έχουμε δικαίωμα από το ισχύον Διεθνές Δίκαιο: Το γεγονός, ότι είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο η οποία βρίσκεται υπό την απειλή πολέμου από μία γειτονική και «σύμμαχο» χώρα, δεν έχει καμία σημασία για τους μεγάλους συμμάχους μας.
– Το ότι ποδοπατείται από τους Τούρκους η Συνθήκη των Βερσαλλιών, δεν έχει καμία σημασία για τους καλούς συμμάχους μας.
– Το ότι η Τουρκία κατέχει το 38% της Κύπρου και διατηρεί 40.000 στρατό, δεν έχει καμία σημασία για τους συμμάχους μας.
– Το ότι αναγκαζόμαστε να ξοδεύουμε από το υστέρημά μας για τον αμυντικό μας εξοπλισμό, ώστε να μπορούμε να αντιπαρατεθούμε στον αρπακτικό μας γείτονα, αυτό δεν έχει καμία σημασία για τους συμμάχους μας. Ίσα – ίσα, αυτό είναι καλό για την δυτική συμμαχία, σε περίπτωση πολέμου, δεδομένου ότι εμείς ως καλά και πειθαρχικά παιδιά, θα ακολουθήσουμε τις επιταγές των συμμάχων μας, ενώ, σίγουρα, η Τουρκία ως καιροσκόπος που είναι, θα είναι απ’ έξω, όπως έπραξε και στο παρελθόν (Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο).
Τούτων δοθέντων, σκέφτομαι τι πάει λάθος με τους συμμάχους μας και τη χώρα μας… Μας έχουν σίγουρος ότι δεν πρόκειται ποτέ να πούμε όχι σε καμία από τις αποφάσεις τους επειδή ποτέ δεν παρεκκλίναμε από αυτές; Ενώ δεν φείδονται επαίνων προς τη χώρα μας, ως πολύτιμων συμμάχων τους, το ειδικό μας βάρος είναι πολύ μικρότερο έναντι της Τουρκίας;
Σε ό,τι αφορά τον κ. Τραμπ, αυτός είναι φίλος και θαυμαστής του Ερντογάν, επειδή ο πρόεδρος της Τουρκίας είναι κατ’ ουσίαν ένας δικτάτορας και πολύ θα ήθελε να μπορούσε να τον μιμηθεί, αλλά το δημοκρατικό σύστημα των ΗΠΑ δεν θα το επιτρέψει ποτέ. Άλλωστε, από εξωτερική πολιτική δεν καταλαβαίνει τίποτε και αμφιβάλλω αν γνωρίζει τι συμβαίνει μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
Ως προς τους ευρωπαίους συμμάχους και οικονομικά συνδεδεμένους φίλους μας:
Οι Γερμανοί ήταν πάντοτε φίλοι των Τούρκων και σήμερα τα συμφέροντά τους είναι πολύ σημαντικότερα σε σχέση με την Τουρκία έναντι της Ελλάδας. Οι Άγγλοι το ίδιο. Οι μόνοι που δηλώνουν κατηγορηματικά ότι θα είναι στο πλευρό μας, αν χρειαστεί, είναι οι Γάλλοι. Στο διά ταύτα, όμως, αμφιβάλλω αν θα το κάνουν. Μόνοι μας θα είμαστε και να το ξέρουμε. Το μόνο που μένει είναι να είμαστε αμυντικά ισχυροί, για να μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τον αρπακτικό μας γείτονα, που η κακή μας μοίρα έβαλε δίπλα μας. Ίσως, υπό προϋποθέσεις, μπορούμε να υπολογίσουμε τη βοήθεια του Ισραήλ, αν οι γεωπολιτικές συνθήκες και τα συμφέροντά του το επιβάλλουν.
Τελικά, ακόμα αναρωτιέμαι και δεν βρίσκω απάντηση, όχι μόνο για τις σημερινές συνθήκες, αλλά από συστάσεως του Ελληνικού Κράτους. Μήπως είμαστε τα καλά παιδιά (οι Έλληνες) για να κάνουμε τα θελήματα των συμμάχων μας και οι Τούρκοι να εισπράττουν τα κέρδη;
