Από τον Λουδοβίκο 14ο ως τον Ντ. Τραμπ
Δεν ξέρω αν και κατά πόσο ο Πλανητάρχης Ντ. Τραμπ μελέτησε τη ζωή και το έργο του βασιλιά της Γαλλίας, Λουδοβίκου ΙΔ’ (1638-1715), του επονομαζόμενου βασιλιά Ήλιου, αλλά όποιος έχει την υπομονή να διαβάσει και να συγκρίνει τους δύο αυτούς ηγέτες, έχει να συμπεράνει αρκετά κοινά σημεία ανάμεσά τους.
Θα πει κανείς ότι τον Τραμπ τον παρακολουθούμε καθημερινά στα ΜΜΕ και μαθαίνουμε ανά πάσα στιγμή τις κινήσεις και τη δράση του! Και τον μάθαμε πότε με το βλοσυρό βλέμμα του, πότε με το χαρωπό, καθώς αστειεύεται ή χορεύει! Πίσω απ’ αυτά όμως θα πρέπει να διαβάζουμε άλλου είδους κινήσεις του.
Τον Λουδοβίκο, ποιος τον είδε, ποιος τον ξέρει, ποιος κάθεται τώρα να διαβάσει. Κι όμως. Ο βασιλιάς Ήλιος είχε συγκεντρώσει στα χέρια του όλες τις εξουσίες, όταν κατά τη μακρά βασιλεία του εξουσίαζε τη Γαλλία και τη Ναβάρα. Έφτανε μάλιστα να δηλώνει αλαζονικά και αυτάρεσκα “Το Κράτος είμαι εγώ”…
Πάει καλά. Τουλάχιστον οι αξιώσεις του έφταναν μόνο ως την ταύτισή του με το Κράτος. Ο Τραμπ ξεπέρασε κάθε όριο. Θεωρεί πλέον ότι πλανήτης είναι αυτός ο ίδιος! Που Κράτος… που Πλανήτης… Πάντως από έναν μελετητή της Ιστορίας δεν μπορεί να ξεφύγει η αίσθηση πως και οι δυο τους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είναι γνώστες του τι έγραφε ο Θουκυδίδης σχετικά με τους ισχυρούς της γης! Αλλά και να μην διάβασαν το μεγάλο Έλληνα ιστορικό, τον δικαιώνουν απολύτως με την πολιτική τους συμπεριφορά και δράση, καθότι βρίσκουν τρόπους να νομιμοποιήσουν τις αυθαιρεσίες των.
Τα είπε ορθότατα τις τελευταίες μέρες ο πρωθυπουργός του Καναδά στο Νταβός της Ελβετίας. Κι έχω την αίσθηση πως αν αυτά τα διδάσκονταν και τα εφάρμοζαν οι επί γης μεγαλοσχήμονες, δεν θα έβγαινε ούτε ο Λουδοβίκος να δηλώνει Ήλιος, ούτε ο Τράμπ δικτάτορας.
Τέλος πάντων τα σχετικά με τον Αμερικανό πρόεδρο τα ζούμε κάθε μέρα. Ας αναφερθούμε όμως εν ολίγοις στα του Λουδοβίκου. Μέγας και πολύς. Η Γαλλία επί των ημερών του έγινε υπερδύναμη. Έλαχε μάλιστα να έχει ως υπουργό οικονομικών τη μεγαλύτερη φυσιογνωμία της πολιτικής οικονομίας, τον Ιωάννη Κολμπέρ. Και σ’ αυτόν βασικά οφείλεται η δύναμη της Γαλλίας. Η Γαλλία ανέπτυξε οδικό δίκτυο, λιμάνια, τεράστιο εμπορικό και πολεμικό στόλο, επιχείρησε εισβολή σε διάφορες Ευρωπαϊκές χώρες, δημιούργησε αποικίες τις οποίες εκμεταλλεύονταν στις πρώτες ύλες και τους σκλάβους, και επέβαλε τον Μερκαντιλισμό ως βάση για την οικονομική της ανάπτυξη (προσοχή: Και η λέξη Μερκαντιλισμός και τα ακρωνύμια Μερκοσούρ, έχουν την ίδια ετυμολογική ρίζα: λατινικά merkatura = εμπόριο! Σχόλιο ουδέν). Το τι δημιούργησε ο Μερκαντιλισμός και το τι θα επιφέρει η Μερκοσούρ οσονούπω, ο Θεός να βάλει το χέρι του… Αν δεν έχει κι αυτός αγανακτήσει με τα καμώματα του σύγχρονου Λουδοβίκου και της παρέας του.
Επιπροσθέτως με τους πολλούς Κώδικες που είχε επιβάλει στο εσωτερικό της Γαλλίας, δεν επέτρεπε να κυκλοφορούν στις Γαλλικές αγορές τα ξένα προϊόντα. Αντιθέτως ανάγκαζε τις αποικίες να προμηθεύονται Γαλλικά προϊόντα. Και εδώ θα πρέπει να μνημονεύσουμε τη συνθήκη του εμπορίου που υπέγραψε το 1673 με την οποία κυριάρχησε ναυτικά και εμπορικά ως τις περιβόητες Ανατολικές Ινδίες. Με την ανάλογη συνθήκη του 2026 τι επακόλουθα θα έχουμε με τη Μερκοσούρ;
Και ενώ η Γαλλία βρισκόταν στο ζενίθ της ακμής της, έφτασε και γι’ αυτή η στιγμή της πτώσης! Το 1701 ξέσπασε ο ισπανικός πόλεμος της διαδοχής που κράτησε ως το 1713. Η οικονομία της Γαλλίας καταρρακώθηκε. Ο Λουδοβίκος για να τη σώσει τάραξε στους φόρους και τους πολίτες και τις αποικίες και τους σκλάβους. Ανάγκασε μάλιστα όλα τα σπίτια να του δώσουν ό, τι χρυσαφικό ή ασημένιο διέθεταν, για να κόψει νομίσματα. Και διέταξε τον Κολπέρ να του κάνει μια έκθεση για το πώς θα σωθεί η οικονομία της Γαλλίας. Κι όταν ο Κόμπλέρ μετά από μήνες του έδωσε την έκθεση και του είπε: «Μεγαλειότατε, τα οικονομικά της Γαλλίας δεν σώζονται με τίποτα», ο Λουδοβίκος του απάντησε: «Ε, τότε άφησέ τα! Δεν αξίζει ν’ ασχολείται κανείς με αυτά…».
Ωραία! Αναφορά στο σήμερα: Γροιλανδία, Παναμάς, Κούβα, Βενεζουέλα, Κολομβία, Ιράν…
Κι έχει ο Θεός. Κάθε ομοιότητα μόνο τυχαία δεν είναι…
Ρένια Παντρά
Πτυχιούχος Διεθνών Σχέσεων & Οργανισμών
