Η Ελλάδα στη σωστή πλευρά της ιστορίας
Γράφει ο Δημήτρης Ευθυμίου, επιχειρηματίας
Συχνά αναρωτιέμαι αν η χώρα μου βρίσκεται πράγματι στη σωστή πλευρά της ιστορίας μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία. Ζούμε σε μια εποχή παγκόσμιας ανακατανομής ισχύος, οικονομικής, γεωπολιτικής, ενεργειακής και πολιτισμικής. Αυτή η μετάβαση δεν είναι απλώς μια μετατόπιση συμμαχιών, είναι μια αναμέτρηση αξιών. Και μέσα σε αυτή τη συγκυρία, πιστεύω πως η Ελλάδα έχει επιλέξει συνειδητά τον δρόμο της ευθύνης, της σταθερότητας και της δημοκρατίας.
Η συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι μόνο μια οικονομική επιλογή. Είναι μια βαθιά πολιτική και πολιτισμική ταυτότητα. Σε μια περίοδο που ο λαϊκισμός, ο αυταρχισμός και η αποσταθεροποίηση κερδίζουν έδαφος σε διάφορα σημεία του πλανήτη, η Ελλάδα παραμένει σταθερά προσανατολισμένη στις αρχές του κράτους δικαίου, της αλληλεγγύης και της θεσμικής συνέχειας. Αυτό, για μένα, δεν είναι αυτονόητο· είναι κατάκτηση.
Παράλληλα, η γεωγραφική μας θέση μάς καθιστά κομβικό παίκτη σε μια εύθραυστη γειτονιά. Στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, στα Βαλκάνια, στη διασταύρωση τριών ηπείρων, η Ελλάδα λειτουργεί ως γέφυρα, όχι ως ρήγμα. Επιλέγουμε τον διάλογο αντί της έντασης, τη διπλωματία αντί της απομόνωσης, τη συνεργασία αντί της επιβολής. Σε έναν κόσμο όπου οι μεγάλες δυνάμεις επαναπροσδιορίζουν τις σφαίρες επιρροής τους, η δική μας στάση δείχνει ότι τα μικρότερα κράτη μπορούν να έχουν φωνή όταν στηρίζονται σε αρχές.
Δεν αγνοώ τις δυσκολίες. Η οικονομική κρίση της προηγούμενης δεκαετίας μάς τραυμάτισε βαθιά. Όμως μέσα από εκείνη τη δοκιμασία, η κοινωνία μας απέκτησε ανθεκτικότητα. Μάθαμε ότι η δημοσιονομική σταθερότητα, η κοινωνική συνοχή και οι μεταρρυθμίσεις δεν είναι ξένες επιβολές, αλλά προϋποθέσεις για βιώσιμη ανάπτυξη. Σήμερα, μέσα στη νέα παγκόσμια αναδιάταξη, με ενεργειακές προκλήσεις, τεχνολογικές επαναστάσεις και γεωπολιτικές συγκρούσεις, η Ελλάδα επιδιώκει να είναι μέρος της λύσης, όχι του προβλήματος.
Πιστεύω επίσης ότι η σωστή πλευρά της ιστορίας, δεν ορίζεται μόνο από στρατηγικές συμμαχίες, αλλά από το πώς αντιμετωπίζουμε τον άνθρωπο. Το μεταναστευτικό, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ισότητα των φύλων, η προστασία των μειονοτήτων: όλα αυτά είναι πεδία στα οποία κρινόμαστε καθημερινά. Δεν είμαστε τέλειοι. Όμως η κατεύθυνση έχει σημασία. Και η κατεύθυνση της Ελλάδας παραμένει ευρωπαϊκή, δημοκρατική, ανθρωποκεντρική.
Σε έναν πολυπολικό κόσμο που αναδύεται, όπου νέες δυνάμεις διεκδικούν χώρο και παλαιές υπερδυνάμεις επανακαθορίζουν τον ρόλο τους, η σταθερότητα γίνεται στρατηγικό πλεονέκτημα. Η Ελλάδα, ως μέλος της δυτικής αρχιτεκτονικής ασφάλειας και συνεργασίας, επιλέγει να υπερασπίζεται το διεθνές δίκαιο και την ειρηνική συνύπαρξη. Και αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι η ουσία της σωστής πλευράς της ιστορίας.
Τελικά, δεν πρόκειται για θριαμβολογία. Πρόκειται για συνείδηση. Για την επίγνωση ότι κάθε εποχή δοκιμάζει τα έθνη όχι μόνο με κρίσεις, αλλά και με επιλογές. Σήμερα, μέσα στη μεγάλη παγκόσμια ανακατανομή, νιώθω πως η Ελλάδα, με τις αδυναμίες και τις αντιφάσεις της, επιλέγει να σταθεί με τις δημοκρατίες, με τη συνεργασία, με το μέλλον. Και αυτό μου δίνει λόγο να πιστεύω πως βρισκόμαστε στη σωστή πλευρά της ιστορίας.
