Ο πολιτισμός της 21ης Απριλίου ’67
Γράφει ο Οδυσσέας Β. Τσιντζιράκος
Αξίζει νομίζω να μνημονεύσω το εξής τραγελαφικό. Είχαν περάσει μόνον 15 μέρες πριν από την 21η Απρίλη του ’67, αφότου μπήκε σε κυκλοφορία ένα κοινωνικό αριστούργημα του Άκη Πάνου, το οποίο απέδωσαν οι Μπιθικώτσης-Λαμπράκη «Θα κλείσω τα μάτια».
Τον έρωτα φαρμάκωσ’ η μιζέρια,
κομμάτιασε η φτώχεια την καρδιά.
Δεν ήρθανε για μας τα καλοκαίρια
και έγιν’ η ζωή τόσο βαρειά.
Θα κλείσω τα μάτια, θ’ απλώσω τα χέρια
μακριά απ’ τη φτώχεια, μακριά απ’ τη μιζέρια.
Θα πάρω τη στράτα κι εγώ τη μεγάλη,
θα κλείσω τα μάτια, κι όπου με βγάλει.
Πού να βρεθεί ντροπή να με κρατήσει
στη λάσπη και στην ξύλινη σκεπή.
Τη φτώχεια που μας έχει γονατίσει
τη νιώθω μεγαλύτερη ντροπή…
Λοιπόν. Νομίζω πως δεν έχω κανένα απολύτως δικαίωμα να κρίνω εγώ το τραγούδι στιχουργικά, μουσικά, ερμηνευτικά. Κακά τα ψέματα μιλάει απευθείας στον ψυχισμό, που ανέπτυξε ο Έλληνας κατά τα πέτρινα χρόνια μετά τον εμφύλιο, και στέλνει άμεσα το μήνυμά του στην καρδιά και τη συνείδηση ενός λαού, ο οποίος δεν μπορούσε να δικαιώσει τον αγώνα του ούτε στις μαύρες δεκαετίες του ’50 και ’60, ούτε στην εφταετία της χούντας, ούτε μέσα στις απατηλές υποσχέσεις της Μεταπολίτευσης, κι ούτε μέσα στις καταιγίδες του 21ου αιώνα, όπου αναφανδόν πλέον τα μονοπώλια:
… μας καίνε μας δικάζουνε
και την ψυχή μας βγάζουνε
και ζωντανούς μας θάβουν…
Το τραγούδι «θα κλείσω τα μάτια» το έκοψαν οι χουντικοί αμέσως μόλις πήραν σφραγίδα στα χέρια τους. Και το έκοψαν όχι γιατί ενοχλούσε μόνο το κατεστημένο του 1967 και εξής, αλλά και γιατί η δυναμική της διαμαρτυρίας του ήξεραν πολύ καλά ότι θα φτάσει ως το σήμερα και θα εξακολουθεί και στο μέλλον να χτυπά τον λαϊκό αγώνα επιβίωσης.
Το χαρακτήρισε ο ταγματάρχης λογοκριτής ότι δεν είχε στίχους εθνικά αποδεκτούς και πολιτικά ορθούς. Κι ο ίδιος το επέτρεψε το 1971 να κυκλοφορήσει με στίχους πλέον εθνικά αποδεκτούς και πολιτικά ορθούς, δηλαδή βαθειά ερωτικούς. Ήμαρτον, Κύριε…
Σταμάτησε με μια η κυκλοφορία του και κλήθηκε ο Άκης Πάνου για να δώσει εξηγήσεις. Το τραγούδι κόπηκε επειδή οι στίχοι του δεν ήταν εθνικά αποδεκτοί και πολιτικά ορθοί. Άκουσον, άκουσον! Κι ο Άκης Πάνου δεν ήταν ούτε κομμουνιστής, ούτε δημοκρατικών φρονημάτων άνθρωπος. Ήταν δηλωμένος ακροδεξιός με φάκελο και παράσημα! Δεν του το επέτρεψαν διότι οι στίχοι βλάπτουν το έθνος! Του έκαμαν τη χάρη όμως, πάνω στην ίδια μουσική να βάλει στίχους πολιτικά ορθούς. Περίμενε κι ο Άκης να φύγει η Χούντα για να ξανακυκλοφορήσει το τραγούδι του. Ώσπου απογοητεύτηκε, οπότε το 1971 το ξαναέβαλε στην κυκλοφορία με στίχους πολιτικά ορθούς. Δηλαδή ερωτικούς. Το τραγούδησε με επιτυχία μεγάλη η Μοσχολιού. Όμως πιστεύω πως δεν αξίζει ν’ αναφερθούμε σε άλλα.
Το μεγάλο όμως κακό είναι που οι Ελληνικές υπηρεσίες επανδρώνονται μονίμως από ανθρώπους μη επαΐοντας, οι οποίοι αναρριχώνται σε ανώτατα αξιώματα λόγω προσόντων: Κομματικών, αντιπνευματικών, σωματικών. Και τα καμώματα των Απριλιανών κάθε τόσο τα βρίσκουμε μπροστά μας. Αιωνία Ελλάς.
