Ενδημικό φαινόμενο η διαφθορά στην Ελλάδα
Του Σωτήρη Απ. Παπαποστόλου, Συνταξιούχου Δασοπόνου
Είναι λυπηρό να ακούμε κάθε τόσο για καταχρήσεις σε βάρος του δημοσίου χρήματος, που μας εκθέτουν ως χώρα τόσο στο εσωτερικό, όσο και στην διεθνή κοινή γνώμη.
Η κατ’ ευφημισμόν ονομαζόμενη FBI Υπηρεσία της Αστυνομίας, έχει αποκαλύψει τα τελευταία χρόνια αρκετές συγκλονιστικές περιπτώσεις απάτης, διαφθοράς, κατάχρησης δημοσίου χρήματος. Αυτό είναι σίγουρα ένα θετικό στοιχείο για τον περιορισμό του δυσάρεστου αυτού προβλήματος. Σίγουρα, όμως, οι αποκαλύψεις αυτές δεν αγγίζουν τον πυρήνα του βορβορώδους αυτού ζητήματος. Αρκεί να αναφερθεί ότι η χώρα μας βρίσκεται στις θέσεις 65η με 72η από πλευράς παγκόσμιας κατάταξης διαφθοράς. Επομένως, κάτι σάπιο υπάρχει στην Ελλάδα – και όχι στη Δανιμαρκία – για να παραφράσουμε τη ρήση του Σαίξπηρ.
Τι φταίει και συμβαίνει αυτό στη χώρα μας;
Πολλοί, λένε, ότι φταίει η πολύχρονη σκλαβιά των Ελλήνων στον Οθωμανικό ζυγό. Είναι γνωστό, ότι τότε ήταν εκτεταμένο το μπαχτσίσι (δωροδοκία) προς τους εξουσιάζοντες, για να διευκολυνθείς σε κάποια δουλειά σου ή να κριθείς με επιείκεια για κάποια παραβατική πράξη, και ότι αυτό, τέλος πάντων, διαπότισε το DNA των Ελλήνων πολιτών και έγιναν επιρρεπείς στη διαφθορά.
Προσωπικά πιστεύω ότι, πρωτίστως φταίει η έλλειψη πολιτικής βούλησης για την πάταξη της διαφθοράς. Δευτερευόντως, φταίει η ανεκτικότητα του δημοκρατικού μας συστήματος προς τους πάσης φύσεως απατεώνες, οι οποίοι εκμεταλλεύονται την ανοχή αυτή και βγαίνουν αλώβητοι και εν τέλει ωφελημένοι. Υπάρχουν υπόγειες διαδρομές μέσα στη Δημόσια Διοίκηση, ακόμα και στο πολιτικό σύστημα που ανέχεται ή συνεργάζεται με τους απατεώνες αυτούς και η διαφθορά ευδοκιμεί στην Ελλάδα.
Εδώ και τρία χρόνια, συνέβη το συγκλονιστικό εκείνο τροχαίο με τη σύγκρουση των δύο τρένων, όταν χάθηκαν 57 αθώες ζωές. Επί του προκειμένου: Υπήρχε μία σύμβαση για την τηλεδιοίκηση των τραίνων. Η σύμβαση αυτή δεν ολοκληρώθηκε στον συμβατικό της χρόνο, όπως έπρεπε να γίνει. Δόθηκαν, μάλιστα, τρεις παρατάσεις πέρα από τον χρόνο παράδοσης του έργου, μία επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ και δύο επί κυβερνήσεως Ν.Δ.. Γιατί άραγε;
Πιθανότατα, αν το έργο είχε ολοκληρωθεί, δεν θα είχε συμβεί αυτό το τρομερό δυστύχημα. Να προσθέσουμε και τις γνωστές υπηρεσιακές πλημμέλειες και ιδού το αποτέλεσμα!
Ειρήσθω ότι οι παρατάσεις στην εκτέλεση των δημοσίων έργων, πέρα από τον συμβατικό χρόνο παράδοσής τους, είναι σχεδόν ο κανόνας.
Γίνεται η μελέτη για κάποιο έργο. Συντάσσεται ο προϋπολογισμός κόστους του έργου, δημοπρατείται. Δίνονται εξωφρενικές εκπτώσεις και αναδεικνύεται ο μειοδότης. Πώς είναι δυνατόν να εκτελεσθεί σωστά αυτό το έργο με τόσο μεγάλη έκπτωση; Υπάρχει λύση: Δίνονται παρατάσεις ως προς τον χρόνο παράδοσης του έργου, με ταυτόχρονη αναθεώρηση τιμών προς τα πάνω, για να υπάρξει κέρδος για τον ανάδοχο εργολάβο του έργου και τα ανάλογα δώρα στους υπόλοιπους εμπλεκόμενους. Έτσι, η κατασκευή του έργου δεν είναι σωστή και αυτό θα φανεί στα επόμενα λίγα χρόνια. Όμως, ούτε γάτα ούτε ζημιά… Καταλογίζεται ποτέ κάποια ευθύνη σε κάποιον; Εγώ, τουλάχιστον, δεν γνωρίζω κάποια τέτοια περίπτωση. Αν κάποιος άλλος γνωρίζει, ας μου το πει.
Θυμάμαι παλαιά τους δρόμους που έφτιαξε η Στρατιωτική Υπηρεσία MΟMA, και η ασφαλτόστρωση κρατούσε 30 – 40 χρόνια.
Να αναφέρω και αυτό: φράγματα που κατασκεύασε η Δασική Υπηρεσία με αυτεπιστασία τις δεκαετίες του ‘50 και του ‘60, μέσα στους χειμάρρους και τα ρέματα, παραμένουν μέχρι σήμερα ακλόνητα.
Θα αναφερθώ και πάλι σε ένα αντικείμενο της Δασικής Υπηρεσίας που το έζησα και το γνωρίζω καλά, για να φανεί τι συμβαίνει στον δημόσιο τομέα. Κάποιος, καταλαμβάνει παράνομα μία δημόσια δασική ή κοινοτική έκταση. Παραπέμπεται η υπόθεση στο δικαστήριο και το δικαστήριο αποφασίζει ότι ο καταπατητής πρέπει να αποβληθεί από την έκταση και η έκταση να περιέλθει και πάλι στο Δημόσιο. Προς δόξαν όμως του διεφθαρμένου και ανίκανου ελληνικού κράτους, ο καταπατητής δεν φεύγει από την καταπατηθείσα έκταση, παρότι στα χαρτιά αποβλήθηκε, αλλά εξακολουθεί να την κατέχει στο διηνεκές. Σε μερικά χρόνια, ψηφίζεται ένας νόμος και οι καταπατημένες εκτάσεις αποδίδονται στους κατόχους τους, έναντι ευτελούς τιμήματος.
Με τέτοιες τακτικές των Κυβερνήσεων, γιατί να μην καταπατηθεί η δημόσια περιουσία; Σας πληροφορώ, ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των εκτάσεων του δημοσίου και της κοινοτικής περιουσίας, βρίσκεται στην κατοχή των επιτήδειων καταπατητών, πολλοί δε από αυτούς, έγιναν πάμπλουτοι. Είναι τυχαίο, άραγε, ότι η Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα στην Ευρώπη που δεν είχε κτηματολόγιο;
Μα, πώς αλλιώς θα διευκολύνονταν οι καταπατητές στο έργο τους;
Να αναφέρω άλλη μία περίπτωση, για να φανεί το μέγεθος της εγκληματικής αμέλειας του ελληνικού δημοσίου: Κάποιος κτίζει παράνομα σπίτι μέσα σε δημόσια δασική έκταση. Ο νόμος, προβλέπει ρητά ότι πρέπει να κατεδαφισθεί. Ουδέποτε συμβαίνει αυτό και κάποιες φορές που αποφασίστηκε, δεν πραγματοποιήθηκε. Το συγκλονιστικότερο ποιο είναι… Πάμπολλες φορές χορηγήθηκε άδεια από τις πολεοδομίες και σύνδεση με ηλεκτρικό ρεύμα, νερό, όλα κομπλέ. Και λες εσύ ο ταλαίπωρος δασικός υπάλληλος… Μα γιατί εγώ να τρέχω στα δικαστήρια για να προστατεύσω την περιουσία του ελληνικού δημοσίου, να ταλαιπωρούμαι, να διαπληκτίζομαι με ανθρώπους και ίσως χάσω και τη ζωή μου, όπως συνέβη με πολλούς συναδέλφους μου, όταν έχω απέναντι μου ένα ελληνικό δημόσιο που ψηφίζει νόμους τους οποίους σε τελική ανάλυση δεν τους τηρεί;
Με αυτή την ανεκτικότητα, γέμισε η Ελλάδα με παράνομα κτίσματα μέσα σε δάση και δασικές εκτάσεις, χωρίς τις σωστές υποδομές, τις οποίες καλείται το κράτος να κατασκευάσει εκ των υστέρων χωρίς κάτι τέτοιο να είναι εφικτό.
Το ίδιο συμβαίνει σε πάρα πολλούς τομείς του ελληνικού δημοσίου.
Πώς λοιπόν να μην ανθεί η παρανομία και η διαφθορά, όταν οι απατεώνες γνωρίζουν ότι θα πέσουν στα μαλακά για τις παρανομίες τους;
Αν δεν εφαρμοστεί ο νόμος και δεν υπάρξει κολασμός για τις κλεψιές και τις λαμογιές, τίποτε δεν θα αλλάξει. Η κατάσταση θα διαιωνίζεται στο ελληνικό δημόσιο, όπως συνέβαινε από συστάσεως του Ελληνικού Κράτους.
Οι έντιμοι άνθρωποι που αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας μας, αγωνίζονται σκληρά για να κερδίσουν τα προς το ζειν και δικαίως αγανακτούν όταν βλέπουν τους καταχραστές του δημόσιου χρήματος να πλουτίζουν σε βάρος του κοινωνικού συνόλου, χωρίς συνέπειες.
Τέλος, σε ό,τι αφορά το επίκαιρο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ: Όλοι οι πολιτικοί μας ήξεραν και κανένας δεν μιλούσε. Διότι, αφενός τα χρήματα ήταν της Ευρ. Ένωσης και αφετέρου δεν ήθελαν να δυσαρεστήσουν την κομματική τους πελατεία. Αν δεν αποκαλύπτονταν από την Εισαγγελέα της Ε.Ε., η κατάσταση θα συνεχίζονταν σαν να μη συμβαίνει τίποτε. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι κλεψιά από τους επιτήδειους απατεώνες, οι οποίοι ενθυλάκωσαν τεράστια ποσά που έπρεπε να μοιραστούν στους έντιμους αγροκτηνοτρόφους. Για να δούμε, αν θα πληρώσουν για την απάτη κάποιοι από αυτούς.
