Η Γη όπου το χώμα είναι κόκκινο
Ένα γλυπτό της Ρούλας Αντωνοπούλου για τα παιδιά της Γάζας στο 12ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου
Κατά τη διάρκεια του 12ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου (20–29 Νοεμβρίου 2026), έξω από την αίθουσα προβολών, θα υποδέχεται το κοινό το γλυπτό της καλλιτέχνιδας Ρούλας Αντωνοπούλου «Η Γη όπου το χώμα είναι κόκκινο». Το έργο είναι εμπνευσμένο από τη γενοκτονία στη Γάζα και αφιερωμένο στα παιδιά της.
Αφετηρία της δημιουργίας του στάθηκαν τα λόγια του Γκαίτε:
«Ένας άνθρωπος πρέπει να ακούει λίγη μουσική, να διαβάζει λίγη ποίηση και να βλέπει μια ωραία εικόνα, κάθε μέρα της ζωής του, ώστε οι κοσμικές έγνοιες να μην καταστρέφουν την αίσθηση του ωραίου, που ο Θεός έχει εμφυτεύσει στην ανθρώπινη ψυχή».
«Με αυτά τα λόγια του Γκαίτε να πυροδοτούν το μυαλό μου, εμπνεύστηκα το γλυπτό», λέει η Ρούλα Αντωνοπούλου. «Είναι αφιερωμένο στα παιδιά που το νήμα της ζωής τους κόπηκε απότομα και δεν πρόλαβαν να ονειρευτούν τη ζωή τους. Δεν πρόλαβαν να ακούσουν λίγη μουσική, να διαβάσουν λίγη ποίηση, να δουν μια ωραία εικόνα. Για άλλη μια φορά η ανθρώπινη ιστορία γράφεται με το αίμα παιδιών. Αναρωτιέμαι: Πώς μπορείς να σκοτώνεις παιδιά; Πώς μπορείς να σκοτώνεις το μέλλον; Ήταν μια εσωτερική παρόρμηση και ανάγκη να εκφραστώ εικαστικά. Να πάρω θέση».
Το έργο
Στην κορυφή του γλυπτού δεσπόζει η Γη, κατασκευασμένη από μέταλλο. Στο εσωτερικό της βρίσκεται ο χάρτης, βαμμένος κόκκινος, συμβολίζοντας το αίμα. Η Γη στηρίζεται σε μια στήλη νερού από μπλε plexiglass, που την αγκαλιάζουν δεξιά και αριστερά δύο λαμαρίνες σε κυματική κίνηση: η θάλασσα. Το αίμα κυλά ως κόκκινη γραμμή κατά μήκος της μπλε στήλης και καταλήγει στη βάση, σε έναν κύκλο αίματος από μασίφ σίδερο. Το εσωτερικό της Γης φωτίζεται με κίτρινο φως: την Ελπίδα.
Το γλυπτό συνοδεύεται από ομότιτλο ποίημα της καλλιτέχνιδας (2024), όπου η εικόνα του αίματος που φτάνει ως την άκρη της θάλασσας γίνεται λέξη: Κόκκινο-κατακόκκινο δίπλα στο Μπλε.
Λίγα λόγια για την καλλιτέχνιδα
Η Ρούλα Αντωνοπούλου γεννήθηκε στην Καλαμάτα, ζει από τα 18 της στην Αθήνα και τα τελευταία χρόνια ορμητήριο αλλά και ησυχαστήριό της είναι το Μεταξοχώρι Αγιάς.
Μαθήτευσε στο ατελιέ του Νίκου Δρόσου ελεύθερο σχέδιο και χρώμα. Φοίτησε στη Σχολή Βακαλό, με δασκάλους, μεταξύ άλλων, τον Παναγιώτη Τέτση, την Ελένη και τον Γιώργο Βακαλό.
Ασχολήθηκε με την τεχνική του μπατίκ, με θέματα από την ελληνική μυθολογία.
Tο 1977 τελειοποίησε μαζί με τον Γιώργο Κουκουράκη μια τεχνική με άμμο και κερί. Για τριάντα χρόνια σχεδίαζαν μαζί μοναδικά φωτιστικά από μπρούτζο και χειροποίητο γυαλί με την επωνυμία «ΡΟΥΓΑ», στο κατάστημα στην πλατεία Δεξαμενής στο Κολωνάκι.
Το 1997 παρουσίασε 15 γλυπτά στην έκθεση «Φως, Κίνηση, Χρόνος» στην Γκαλερί Κρεωνίδης.
Έχει επιμεληθεί τις εκθέσεις «Οι δρόμοι του νερού» (Μύλος του Παππά, Λάρισα, 2017) και «Ταξιδεύοντας με τους ανέμους» (Διαχρονικό Μουσείο Λάρισας, 2020).
Το 2018 συμμετείχε στην Ομαδική Έκθεση “ΔΙΑΧΡΟΝΙΕΣ” του Διαχρονικού Μουσείου Λάρισας, με 2 έργα.
Το 2023 σχεδίασε και κατασκεύασε ένα ΒΙΤΡΩ, επίτοιχο, διαστάσεων 2,20μ ύψος χ 0,85μ πλάτος.
Συμμετέχει σταθερά με γλυπτά και εγκαταστάσεις στο φεστιβάλ «Open Nights» στη Λάρισα.
