Για ποια Ελλάδα;
Αναρωτιέμαι… Για ποια Ελλάδα;
Για την Ελλάδα των μύθων, της σοφίας των αρχαίων,
της ποίησης και των τεχνών, των βραβείων Νόμπελ και των αθλητών;
Ή για την Ελλάδα των φθηνών θεαμάτων και σαπουνόπερων της τηλεόρασης
και των φθηνών τραγουδιών και στίχων;
Για την Ελλάδα της ιστορίας,
και των ηρώων του ’21 και της Αντίστασης;
Ή γι’ αυτή των δοσίλογων
και των κουκουλοφόρων της Κατοχής
για ένα καρβέλι ψωμί και λίγο λάδι;
Για μια Ελλάδα της υπακοής και της υποτέλειας
που σκύβει το κεφάλι
στους ισχυρούς της γης;
Ή για μια Ελλάδα ισχυρή,
με λόγο και φωνή στα πέρατα της γης;
Για την Ελλάδα της ευημερίας,
των υψηλών συντελεστών και υψηλών προσδοκιών;
Ή γι’ αυτή της δήθεν ανάπτυξης,
των φορολογικών παραδείσων,
των σκανδάλων και της σύγχρονης ξενιτιάς;
Για την Ελλάδα της αειφόρου και της πράσινης ανάπτυξης και της οικολογίας,
με το πράσινο να πνίγει το τσιμέντο,
με τα απέραντα πάρκα και πλατείες, γεμάτες με πλατάνια, με όμορφα μπαλκόνια που μοσχοβολούν;
Ή για την Ελλάδα που ασφυκτιά και πνίγεται στα καυσαέρια
και περιμένει ώρες στις στάσεις των λεωφορείων;
Για την Ελλάδα των σαλονιών, της χλιδής και της ψευτοκουλτούρας,
των άστεγων και αποκλεισμένων που ζουν στο περιθώριο,
σε απόμερες γειτονιές και αλάνες;
Ή για την Ελλάδα του κράτους δικαίου,
της δικαιοσύνης και των ίσων ευκαιριών;
Για την Ελλάδα
των καμένων δασών,
των ερειπωμένων χωριών,
με κλειστά καφενεία,
εκκλησίες και σχολεία;
Για ποια Ελλάδα;
Όμως έχω μέσα μου
μια ελπίδα κρυφή.
Πως κάποτε θα έρθει
και θα λάμψει η χαραυγή…
Αντώνης Μαυρογιάννης
ΥΓ. Δεν είμαι ποιητής… Απλά είναι κατάθεση ψυχής…
