«Έρχονται χρόνια δύσκολα»
Είναι το τελευταίο τραγούδι του Στέλιου που ηχογραφήθηκε το 2000 μ.Χ. με προφητική αναγγελία. Και τα χρόνια αυτά ήρθαν -έρχονται βροχή και φέρνουν ασταμάτητα μήνες οργισμένους και μέρες μαύρες. Και στα δύσκολα αυτά χρόνια μένω με την αίσθηση της αλλοτρίωσης, της ήττας, της απώλειας. Έτσι μας έχουν φέρει. Έτσι, δυστυχώς, μας έχουν φέρει και αυτοί που κινούν τα διεθνή νήματα και αυτοί που κινούν τα τοπικά. Το τι διαδραματίζεται καθημερινώς στο διεθνές προσκήνιο το ζούμε νύχτα μέρα με τον φόβο γενίκευσης ενός παγκόσμιου πυρηνικού ολέθρου. Κι αυτό δεν είναι ούτε φαντασία ούτε σενάριο ταινίας τρόμου.
Κι όσον αφορά σ’ όσους κινούν τα τοπικά νήματα, προφανώς τους άρχοντες του τόπου, έχω να πω τούτο μόνο: Δυστυχώς η πολιτική τους αυτοαλλοτρίωση τούς έχει τόσο πολύ εκμαυλίσει τόν τε νοῦν, τά τε ὦτα, τά τε ὄμματα, με λογικό επακόλουθο να έχουν όλοι τους υβριδικά μεταλλαχτεί σε Άπονες Εξουσίες της στυγνής ιδιοτέλειας, για τις οποίες και προπαγανδίζουν συνεχώς και αδιαλείπτως στον κόσμο με ειρωνεία μάλιστα μεφιστοφελική. Κι αυτά όλα ο Στέλιος, μας τα είπε στη δική του γλώσσα. Η Ελλάδα μας ασφαλώς άξιζε ασυγκρίτως καλύτερη μεταχείριση απ’ αυτή που της επεφύλαξαν οι πάτρωνες όλων των εποχών. Οι πάτρωνες με εργαλείο τις άπονες εξουσίες! Κρίμα στους Έλληνες, που στην αδιάκοπη αναμέτρηση των πολιτικών σκανδάλων έφτασαν πια να παραβλέπουν μεν τα ολιγώτερον ολέθρια αλλά και να αδυνατούν ν’ αντέξουν τα κατεξοχήν ολέθρια για τον λαό μας.
Μπροστά μας λοιπόν ο γκρεμός. Το πότε και πώς θα γκρεμοτσακιστούμε μας απομένει ακόμα. Και σα να μη μας έφταναν αυτά, βομβαρδιζόμαστε ασταμάτητα απ’ τις ωμές αποκαλύψεις των κάθε λογής σκανδάλων, ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός!
Δεν ξέρω, αλλά τέτοιες μέρες και επί 53 συναπτά έτη, το μυαλό μου, θέλω δεν θέλω, γυρνάει σε ‘κείνες τις μαύρες μέρες του Νοέμβρη του ’73, όταν η γενιά μου ξεσηκώθηκε ενάντια στη Χούντα με σημαία της την αφοβιά και με έμβλημά της το ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Ήρθε όμως η ίδια η πραγματικότητα για να μας πει ότι «Το Πολυτεχνείο ζή» ως θολό πια σύμβολο κι ότι τα οράματα όλα της γενιάς αυτής κατάντησαν όνειρα απατηλά μιας ατέρμονης εφηβικής νύχτας. Παράλληλα δε και ταυτόχρονα τα λαμόγια και οι καιροσκόποι με «έμβλημά» τους την υβριδική μετάλλαξη εκείνου του Αγώνα σε στυγνή ιδιοτέλεια, έφεραν την Ελλάδα σε σημείο να ζητιανεύει το ψωμί, να έχει μεταστρέψει την Παιδεία σε εργαλείο θεσιθηρικής διαφθοράς και να έχει ταυτίσει την Ελευθερία με την ασυδοσία μέσα σε κοινωνία γνησίως ανομική, που συνεχίζει να λειτουργεί υπό καθεστώς Δειμοκρατίας*. Φτάσαμε πια στην όγδοη δεκαετία μας για να καταλάβουμε ότι εκείνος ο αγώνας κατάντησε αντικείμενο καπηλείας. Κληρονομήσαμε απ’ τους γονιούς μας τα Πέτρινα Χρόνια και κληροδοτούμε στα παιδιά μας τις Άπονες Εξουσίες.
Δεν έχει, νομίζω, νόημα να κάτσω και να απαριθμήσω την πληθώρα σκανδάλων, που τα τελευταία χρόνια φυτρώνουν σαν μανιτάρια, σχεδόν σε καθημερινή βάση, και που για όλα «φταίνε όλοι πλην εμού». Τα λόγια μου τελικά θα χάσω. Θα μείνω στο πιο πρόσφατο; με τη Μ.Κ.Ο. «Παιδική Χαρά». Ψεύτης να βγω, μα εδώ κάτι δεν μου κάθεται καλά.
Αυτό το ζευγάρι ανθρώπων 35άρηδων, το είδαμε όλοι, είναι δυνατό επί 8 χρόνια αυτά τα πρόσωπα να κορόιδευαν τον «κουτό» Ελληνικό λαό δίχως άνωθεν προστασία; Το επίσημο κράτος με όλες του τις υπηρεσίες, για τι οποίες τόσο πολύ κομπορρημονούν υπουργοί και βουλευτάδες, γραμματείς και φαρισαίοι, επιτελείς και αριστείς δεν πήραν τίποτα είδηση; Διαρκώς κάθονται, πληρώνονται αδρά απ’ το υστέρημα του λαού, παίζουν στοιχήματα σε στημένους αγώνες, κερδίζουν πακτωλούς εκατομμυρίων, εξαργυρώνουν επιταγές, τρώνε Πίτσες Φαν, Χωριάτικα αρτοσκευάσματα και πίνουν Θεϊκό κι Ολύμπιο νέκταρ;
Μήπως τα βγάζουν τώρα εξαργού για να σκεπάσουν πιο βαρειά ανομήματα; Κάποια στιγμή τούτος ο λαός θα μάθει τα πάντα! Η αλήθεια είναι σαν τη σταγόνα λαδιού. Όσο και να προσπαθήσεις να τη βυθίσεις στον πάτο, αυτή γρήγορα ή αργά θα βγει στην επιφάνεια του νερού. Νόμος της φύσης, νόμος της ζωής!
Οδυσσέας Β. Τσιντζιράκος
*Δειμοκρατίας: από το Δείμος = Φόβος, Τρόμος και το ρήμα Κρατώ, άρα… Τρομοκρατίας
