Πολυτεχνείο ’73: Αγώνας ανανταπόδοτος
Κι όλοι μας φωνάζουμε να έχουμε δημοκρατία! Μήπως και οι χουντικοί δεν είχαν δημοκρατία; Με το δημοψήφισμα του 1973 δεν την έφεραν; Με τον Παπαδόπουλο και τον Μαρκεζίνη δεν προσπάθησαν να τη στεριώσουν, έφταιξαν αυτοί που ξεσηκώθηκαν οι φοιτητές στο Πολυτεχνείο, επειδή δεν τους άρεσε εκείνη η δημοκρατία και ήθελαν δική τους;
Επ’ ουδενί δεν πρέπει να μας διαφύγει μια λεπτομέρεια, που τελικά κατάντησε στη ροή του ιστορικού μας γίγνεσθαι μια δυσανάγνωστη μολυβιά. Αυτά τα παιδιά στο Πολυτεχνείο δεν ήταν μια τυχαία μάζωξη που έτσι τους κάπνισε να τα βάλουν άοπλοι με το σιδηρόφραχτο φασιστικό καθεστώς. Είναι τα παιδιά που βγήκαν απ’ τ’ αυγό κι είδαν το φως του ήλιου στις αρχές της δεκαετίας του ’50. Της δεκαετίας του φόβου, της ήττας, της διάψευσης. Κι είναι τα παιδιά που, ενώ μεγάλωναν μέσα στη μιζέρια, την καταπίεση, την αδικία, υπό την σκέπην μιας εξουσίας τελείως ανάλγητης, το ίδιο διάστημα η κοινωνία μας κλωσούσε τις αμαρτίες της. Και καρτερούσε υποκριτικά τόσα χρόνια να φτάσουν αυτά τα παιδιά στην εφηβεία τους, για να παρουσιάσει ολόγυμνη μπροστά στα μάτια τους τον απότοκο μιας τέτοιας επώασης! Και σαν ντράπηκε, τράβηξε πάνω της ένα φύλλο συκής, για να σκεπάσει τα γυμνά κρίματά της.
Και το φύλλο συκής άλλο δεν ήταν παρά μόνον η Χούντα. Και τα παιδιά είδαν και έφριξαν. Κι ο απότοκος της επώασης ήταν οι άπονες εξουσίες που τις γέννησε υβριδικά το τρίπτυχο πατρίς, θρησκεία, οικογένεια. Και τότε μόνο τα παιδιά αυτά κατάλαβαν πως γαλουχήθηκαν μονάχα με την απάτη, το ψεύδος, τη δολιότητα, όταν αντίκρυσαν τα οράματά τους καμένα. Όταν αντιλήφθηκαν πως το μέλλον τους βρίσκεται τυλιγμένο σε σκοτάδι πυκνό. Όταν η συνείδησή τους φώναζε να υψώσουν σημαία την αφοβιά τους.
Έφυγε, όπως έφυγε, το καθεστώς της Χούντας αλλά οι «δημοκρατικές» κυβερνήσεις που το διαδέχτηκαν δεν φάνηκαν δυστυχώς αντάξιες των προσδοκιών του λαού. Και, όπως θα δούμε παρακάτω, θα συνεχίσουν να στηρίζουν και να επιβάλλουν αλυσιδωτά τις άπονες εξουσίες στο όνομα της δημοκρατίας και στην πολιτική πρακτική του εκδημοκρατισμού. Ήδη η λέξη «δημοκρατία» άρχισε και ενοχλεί πολύ κόσμο ανά την υφήλιο. Πολύ φοβάμαι ότι σε λίγα χρόνια η λέξη «δημοκρατία» θα φύγει από το λεξιλόγιο πολλών γλωσσών, εφόσον ως πολίτευμα θ’ αποτελεί πια παρελθόν. Από τη στιγμή που δεν μπορεί να εφαρμοστεί στην πράξη, τότε δεν μπορεί και να υπάρχει ως λέξη. Ας μας γίνει μάθημα, ώστε να αποφεύγουμε στο εξής τα λάθη μας. Ή μπορεί ακόμα να καθιερωθεί ως Δειμοκρατία, καθόσον ως α’ συνθετικό δεν θα είναι το δήμος = λαός, αλλά το δείμος = φόβος. Και δεν το θεωρώ επ’ ουδενί ως δικό μου λογοπαίγνιο.
Τα γεγονότα αυτά η γενιά μου τα έχει βιώσει απ’ τα γεννοφάσκια της. Έφηβοι πια ορισμένοι εξ ημών είχαμε την «τύχη» να γαλουχηθούμε με τα Ελληνοχριστιανικά ιδεώδη και σε κάποια καμπή της πορείας μας εμείς οι ίδιοι αντιληφθήκαμε τη στυγνή προδοσία των ιδανικών μας από ‘κείνους τους ίδιους που διατυμπάνιζαν πως ενστάλαζαν μέσα μας τα αγνά ιδανικά του Έθνους. Και σε κείνη τη φάση της ζωής μας κατανοήσαμε επαρκώς ότι τούτη την έρμη χώρα ανέκαθεν την οδηγούν στον χαμό της οι «Άπονες Εξουσίες». Ώσπου στην ωρίμανση της εφηβείας μας ξέσπασε η έκρηξή μας ασυγκράτητη και συντάραξε συθέμελα το σαθρό κατεστημένο. Πιστέψαμε και ‘μεις στη Δημοκρατία και τις αρχές της. Αναλωθήκαμε στην πραγμάτωση της ισοπολιτείας, της ισονομίας, της δικαιοσύνης, της αξιοκρατίας. Πιστέψαμε στον εξανθρωπισμό του κοινωνικού, πολιτικού, θεσμικού και πολιτισμικού μας οικοδομήματος. Αγωνιστήκαμε για το ψωμί, την παιδεία, την ελευθερία όλων.
Κι όπως πασχίζαμε όλα ετούτα να τα στεριώσουμε και να ζούμε μ’ αυτά, τότε κάποιοι από μας, ονειροπόλοι ήταν, ιδεολόγοι, οραματιστές ή και ρεαλιστές ακόμα, ως άλλοι Δονκιχώτες επιχείρησαν ένα άλμα, ένα ταξίδι στο μέλλον μας, κοντινό κι απώτερο, και γυρνώντας πίσω μας βεβαίωσαν πως τα σχέδιά μας όλα δεν ήταν άλλο παρά όνειρα μιας ατέρμονης εφηβικής νύχτας, και αυτά τα όνειρά μας όλα βγήκαν πλάνες.
Και μας είπαν, σαν γύρισαν πίσω, πως σχετικά με τις άπονες εξουσίες η ματαιοπονία μιας ζωής θα μας κρατά νοσταλγική συντροφιά στα περήφανα και τιμημένα γηρατειά μας.
Τα βλέπουμε πια στην πράξη. Και βαδίζουμε ήδη την όγδοη δεκαετία μας δίχως να δούμε τη δικαίωση του αγώνα μας. Προσωπικά τουλάχιστο δεν την καρτερώ… Άλλωστε ουδέποτε πίστεψα σε μια τέτοια δικαίωση!
Και να η κατάληξη. Κληρονομήσαμε απ’ τους γονιούς μας τα Πέτρινα Χρόνια. Αναλωθήκαμε σε έναν αγώνα ανανταπόδοτο. Και κληροδοτούμε τελικά στα παιδιά μας τις Άπονες Εξουσίες.
Οδυσσέας Β. Τσιντζιράκος

















































