Η Ιστορία κύκλους κάνει
“Χώρα Αγιά”
Αναφερόμαστε στο σωτήριον έτος 1966. Ένα απόσπασμα άκρως επίκαιρο από το υπό έκδοση βιβλίο του Οδυσσέα Β. Τσιντζιράκου, «Η Ελλάδα του Στέλιου», έρχεται να μάς δείξει για πολλοστή φορά ότι η Ιστορία κινείται κυκλικά. Διαβάζουμε και κρίνουμε.
“Μην απορούμε με τα τεκταινόμενα και εν Ελλάδι και παγκοσμίως. Αλλά ας ασχοληθούμε πρώτα με τα εν Ελλάδι, καθώς αυτά είναι που μας καίνε πιο πολύ. Η κοινωνία μας συνεχίζει να επωάζει τα αμαρτήματά της και σε πολύ λίγους μήνες θα είναι πανέτοιμη να παρουσιάσει τα αμαρτωλά της αποκυήματα μπροστά στα μάτια ενός κόσμου, ο οποίος βολοδέρνει προδομένος, ανήσυχος και φοβισμένος μην έχοντας πια πού την κεφαλήν κλίναι. Και μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο μεγαλώνει και η γενιά που βγήκε απ’ τ’ αυγό στις αρχές της δεκαετίας του ’50 και ποτισμένη με τη διάψευση και τον φόβο μπαίνει στην εφηβεία της πλημμυρισμένη με την αδιόρατη ανησυχία που σκορπάει πάνω της η ίδια η σήψη της κοινωνίας που γαλουχεί τα παιδιά αυτά. Και σε λίγο, αυτά τα παιδιά θα φρίξουν με τα όσα θα φτάσουν στην όρασή τους, στην ακοή, στο συνειδέναι τους.
Όλα στον κόσμο πια φαντάζουν ύποπτα και ταραγμένα. Κι ο κόσμος αισθάνεται πως χάνει εντελώς την προστασία του, τα στηρίγματά της υπεράσπισής του, τις ελπίδες, που δόλια και απατηλά καλλιέργησε μέσα του το νόθο και κάλπικο αξιακό σύστημα, που έχτισε γύρω μας το σάπιο κατεστημένο, που μας πνίγει μέσα στην αποφορά της αποσύνθεσής του. Κι από πάνω μας μια εξουσία αυταρχισμού που σε εξαναγκάζει να βαφτίζεις τα αδιάκοπα σκάνδαλά της ως τα αναγκαία μέτρα εξέλιξης και προόδου του λαού, να απενεργοποιείς τελείως τις αισθήσεις σου μπροστά στη διαφθορά, τη διαπλοκή, την κρίση των θεσμών και να έχεις κομματικό αλισβερίσι, αν θέλεις μέσα σ’ αυτόν τον άθλιο κόσμο να σέβονται οι άλλοι την παρουσία σου. Ω της μωρίας, της αθλιότητος, της ύβρεως…
Κι είναι η χρονιά που η εν Ελλάδι νοσούσα δικαιοσύνη με σύμμαχό της την πολιτική ιταμότητα απαλλάσσει τον δολοφόνο του Γρηγόρη Λαμπράκη, Σπύρο Γκοτζαμάνη, και μάλιστα του επιστρέφει και το όργανο της δολοφονίας, το περιβόητο τρίκυκλο επισκευασμένο μάλιστα. Η δίκη ξεκίνησε στις 3 Οκτωβρίου του ’66 και κράτησε 67 ημέρες. Το κακουργοδικείο δεχόταν πιέσεις να κλείσει τη διαδικασία της δίκης χωρίς έρευνα. Έλαμψε η ευθυκρισία του Χρ. Σαρτζετάκη. Κι είναι η χρονιά που λίγο πριν τη λήξη της 226 επιβάτες του οχηματαγωγού «Ηράκλειον» στη Φαλκονέρα έχασαν τη ζωή τους. Εκ των υστέρων κρίθηκε από τους ειδικούς πως δεν μπορούσε και δεν έπρεπε να ταξιδεύει, αλλά κανείς δεν έφταιξε τελικά επειδή ταξίδεψε! Οι 226, εάν έφταιγε κάποιος και τιμωρούνταν από την, κατά τα άλλα, ανεξάρτητη δικαιοσύνη, θα γύριζαν ξανά στη ζωή; Φυσικά και όχι. Αλλά εάν η δικαιοσύνη λειτουργούσε απερίσπαστη, ας αθροίσουμε τα θύματα που είχαμε έκτοτε εξαιτίας της διαπλοκής και της ανευθυνότητας των όσων στη χώρα μας έχουν την ευθύνη! Και να σκεφτεί κανείς ότι όλοι τους πιπιλίζουν μετά από κάθε σκάνδαλο την καραμέλα «αναλαμβάνω την ευθύνη». Φοβούμαι όμως πως δεν έχουν μάθει δυο πράγματα: Πρώτο το τι σημαίνει η λέξη «ευθύνη», και δεύτερο η λέξη αυτή κανονικά διατυπώνεται με κάποιον προσδιορισμό από τα επίθετα «πολιτική» ή «ποινική», «ακεραία» κ.α., που δηλώνονται στην εκφορά του λόγου! Αυτό άραγε οι «φέροντες την ευθύνη» το αντιλαμβάνονται;
Οι ΗΠΑ και η ΕΣΣΔ έχουν επιδοθεί σ’ έναν ξέφρενο ανταγωνισμό για την κατάκτηση της Σελήνης ξοδεύοντας τέτοια ποσά, που δεν τα χωράει ανθρώπου νους, ενώ στις χώρες του Γ’ κόσμου θερίζει τους πληθυσμούς η ασιτία και οι αρρώστιες. Απειλές πολέμου, δολοφονίες προσωπικοτήτων, Ψυχρός Πόλεμος, κίνδυνος ανάφλεξης μιας ακόμα παγκόσμιας σύρραξης.
Στην Κύπρο και το καλοκαίρι του ’66 είχαμε κάποιες αψιμαχίες που τάραξαν πιο πολύ το ήδη ταραγμένο κλίμα. Ο Μακάριος έδειχνε να το πιστεύει πλέον ότι, όσο ο ίδιος είναι αρχηγός της Κύπρου, λύση δεν πρόκειται να βρεθεί. Μίλησε σχετικώς με τον Κων/νο και μεταξύ άλλων αποφάσισαν να επισκεφτούν το Μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης στο όρος Σινά επ’ ευκαιρία των 1400 ετών από την ίδρυσή του. Ο Μακάριος μάλιστα βολιδοσκοπούσε τη χηρεύσασα θέση του Πατριάρχη Αλεξανδρείας, αλλά τελικώς δεν του έγινε το χατίρι. Προσκύνησαν με τον Βασιλιά, ο οποίος έκαμε και το αφιέρωμά του στην κάρα της Αγίας, και επέστρεψαν στα πόστα τους. Είναι Σεπτέμβρης πλέον του ’66″.
