Η Ευρώπη σε συμπληγάδες
Του Σωτήρη Απ. Παπαποστόλου, συνταξιούχου Δασοπόνου
Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος υπήρξε σημείο καμπής για την ανάδειξη νέων υπερδυνάμεων. Στη θέση των μέχρι τότε μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης, Μ. Βρετανίας, Γαλλίας, Γερμανίας, αναδείχτηκαν οι Η.Π.Α. και η Σοβιετική Ένωση. Λόγω διαφορετικών πολιτικοϊδεολογικών συστημάτων, οι δύο αυτές υπερδυνάμεις με τους συμμάχους τους, αποδύθηκαν σε ένα τιτάνιο αγώνα επικράτησης. Τελικά, ο ανταγωνισμός αυτός είχε σαν αποτέλεσμα την οικονομική κατάρρευση και τη διάλυση της Σοβιετικής Ενώσεως και την παγκόσμια κυριαρχία των Η.Π.Α.
Όλοι πίστεψαν τότε ότι θα υπάρξει ένα είδος PAX AMERICANA. Επειδή, όμως, η ιστορία απεχθάνεται τα κενά, μια νέα μεγάλη δύναμη άρχισε να αναδεικνύεται στο παγκόσμιο προσκήνιο: ο ασιατικός δράκος, η Κίνα.
Από τη στιγμή που ο ηγέτης της Κίνας, Ντενγκ Χσιάο Πιγκ, προσανατόλισε την οικονομία της προς ένα φιλελεύθερο – καπιταλιστικό μοντέλο, διατηρώντας τη διοίκηση της χώρας στο κομμουνιστικό σύστημα, η Κίνα άρχισε να ακμάζει και να απογειώνεται οικονομικά με ταχύτατους ρυθμούς.
Ο κινέζικος λαός, ο οποίος δοκιμάστηκε πολύ σκληρά κατά τους προηγούμενους αιώνες και έφτασε στο έσχατο σημείο ένδειας, όντας ένας πολύ εργατικός, πειθαρχημένος, έξυπνος λαός, κουβαλώντας ταυτόχρονα μια πολύ μακρόχρονη πολιτιστική παράδοση, όταν του δόθηκε το κατάλληλο περιβάλλον εργάστηκε σκληρά και μεγαλούργησε.
Η Κίνα σε σύντομο χρονικό διάστημα έγινε το εργοστάσιο του κόσμου και κατέκλυσε τις αγορές με φθηνά προϊόντα. Αυτό, έφερε στη χώρα άνοδο του βιοτικού επιπέδου των πολιτών και ταυτόχρονα, ανάπτυξη της βιομηχανίας και καταπληκτική ανάπτυξη στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης.
Η άνοδος της Κίνας, αφαιρούσε οικονομικό έδαφος από τις ανεπτυγμένες Δυτικές χώρες (Ευρώπη, Ιαπωνία, ΗΠΑ). Οι Δυτικές χώρες, έχοντας πολύ υψηλότερο παραγωγικό κόστος, δεν μπορούσαν πλέον να ανταγωνιστούν την Κίνα. Οι Ευρωπαίοι πολίτες και αυτοί των ΗΠΑ, αγοράζουν τα πολύ φθηνότερα κινέζικα προϊόντα, αντί για τα ομοειδή των χωρών τους, εξασφαλίζοντας υψηλά κέρδη στην Κίνα.
Ο καπιταλισμός, δεν έχει πρόβλημα παραγωγής αγαθών, αρκεί να τα διαθέσει και να κερδίσει, πράγμα που δεν συμβαίνει σήμερα με τις Δυτικές χώρες. Ο αγώνας αποδείχτηκε άνισος μεταξύ Κίνας και Δυτικών χωρών. Ευρωπαίοι και Αμερικανοί, έχοντας εξασφαλίσει τα προηγούμενα χρόνια ένα καλό βιοτικό επίπεδο για τους πολίτες τους άρχισαν να έχουν προβλήματα στη χρηματοδότηση των κρατικών δαπανών επειδή οι προϋπολογισμοί τους ήταν, και είναι, ελλειμματικοί. Έτσι, αναγκάστηκαν να δανείζονται χρήματα από τους διεθνείς κερδοσκόπους, για να καλύπτουν τις ανάγκες τους. Ο πόλεμος στην Ουκρανία ήταν η αφορμή να φανούν τα προβλήματα που σοβούσαν στις Δυτικές χώρες και ιδιαίτερα στην Ευρώπη. Θέλοντας να τιμωρήσουν τον Πούτιν και να σταματήσουν τις κατακτητικές φιλοδοξίες του, επέβαλαν σκληρές κυρώσεις κατά της Ρωσίας και συν τοις άλλοις, σταμάτησαν να προμηθεύονται τα φθηνά καύσιμα που έρχονταν στην πόρτα τους με αγωγούς από τη Ρωσία, επί μεγάλη ζημία των ευρωπαϊκών οικονομιών. Ταυτόχρονα, έπρεπε να προμηθεύουν με όπλα και χρήματα – που δεν διέθεταν – την εμπόλεμη Ουκρανία.
Δεύτερο μεγάλο πρόβλημα ανέκυψε με την εκλογή του αλλοπρόσαλλου προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλτ Τραμπ. Από την αρχή της θητείας του, συμπεριφέρθηκε στους Ευρωπαίους με ταπεινωτικό τρόπο, λες και δεν ήταν σύμμαχοι, αλλά εχθροί.
Απαίτησε ορθά-κοφτά την αύξηση, εδώ και τώρα των αμυντικών δαπανών στο 5%. Επέβαλε δασμούς στα εισαγόμενα στις ΗΠΑ, προϊόντα της Ευρώπης. Ο ωμός τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρθηκε ο Τραμπ προς τους Ευρωπαίους, τους αφύπνισε και τους έκανε να κατανοήσουν ότι πρέπει να στηριχθούν στις δικές τους δυνάμεις, διότι η αμυντική ομπρέλα των ΗΠΑ έπαψε να υπάρχει. Αλλά, για να γίνει αυτό, απαιτούνται τεράστια κεφάλαια τα οποία δεν υπάρχουν. Έτσι, θα πρέπει να οδηγηθούν και πάλι σε δανεισμό.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έγινε η επέμβαση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν και δόθηκε νέο χτύπημα στην Ευρώπη. Ο Τραμπ πίστεψε ότι η επέμβαση αυτή θα είναι εύκολη και σύντομη. Έκανε, όμως, λάθος στους υπολογισμούς του. Το Ιράν είναι μία χώρα με μακραίωνη ιστορία, αντιστέκεται και μέχρι τώρα η επέμβαση των ΗΠΑ είναι ατελέσφορη.
Το Ιράν, βρίσκεται στην πιο ευαίσθητη περιοχή του κόσμου: Τη Μ. Ανατολή, όπου υπάρχει το 50% των παγκόσμιων αποθεμάτων των ενεργειακών καυσίμων. Επιπλέον, το Ιράν συνορεύει με τα θαλάσσια στενά του Ορμούζ, από όπου διέρχεται το 25% των παγκοσμίων ποσοτήτων πετρελαίου και φυσικού αερίου. Η θαλάσσια αυτή οδός δεν λειτουργεί επί του παρόντος, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο δεν επαρκεί για τις παγκόσμιες ανάγκες και οι τιμές τους εκτοξεύτηκαν στα ύψη. Το γεγονός αυτό, μαζί με όλα τα άλλα, όσα προανέφερα, «γονατίζουν» τις ευρωπαϊκές οικονομίες, αυξάνουν τον δανεισμό των κρατών, ανεβάζουν τις τιμές των προϊόντων και οι πολίτες του Δυτικού κόσμου δοκιμάζονται σκληρά, διότι δεν μπορούν να καλύψουν τις βιοτικές ανάγκες τους.
Επειδή, όπως λέει ο σοφός λαός, «η φτώχεια φέρνει γκρίνια» και σε ατομικό, αλλά και σε επίπεδο κρατών, η χύτρα ταχύτητας που έκρυβε τα προβλήματα έσκασε και τα προβλήματα βγήκαν στην επιφάνεια. Οι πολίτες της Ευρώπης διαδηλώνουν με βίαιο τρόπο, διεκδικώντας βελτίωση των συνθηκών της ζωής τους. Οι σκληρές διαδηλώσεις σε χώρες όπως η Γαλλία και Γερμανία που στηρίζουν το οικοδόμημα της Ενωμένης Ευρώπης, δίνουν το μήνυμα, ότι τα πράγματα πάνε πολύ άσχημα.
Το χρέος της Γαλλίας έφτασε στο 120% του ΑΕΠ και προσπαθεί να κάνει περικοπές δαπανών στον προϋπολογισμό του 2027. Του Βελγίου το χρέος, επίσης 120%. Της Ιταλίας το 2027 θα φτάσει στο 137%, ξεπερνώντας το χρέος της Ελλάδος η οποία μειώνει το χρέος της, ενώ άλλες χώρες είναι στο μέλλον υποψήφιες για χρεοκοπία.
Τα προβλήματα οδηγούν τους πολίτες σε λύσεις απελπισίας, ψηφίζοντας ακροδεξιά κόμματα, όπως συμβαίνει στη Γαλλία και τη Γερμανία. Η τυχόν άνοδος των κομμάτων αυτών στην εξουσία, εγκυμονεί τον κίνδυνο κατάργησης των δημοκρατικών πολιτευμάτων όπως τα γνωρίζουμε σήμερα, περιορισμό των ελευθεριών, διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το ενδεχόμενο εγκαθίδρυσης δικτατορικών καθεστώτων.
Αν δεν αλλάξει κάτι προς το καλύτερο, η ανθρωπότητα κινδυνεύει να συρθεί σε ένα παγκόσμιο πόλεμο που θα αφανίσει τον κόσμο ολόκληρο.
Ας μην ξεχνάμε τη ρήση του προέδρου της Κίνας ο οποίος επισκέφτηκε δύο φορές τα τελευταία χρόνια τις ΗΠΑ: Να μην πέσουν στην παγίδα του Θουκυδίδη. Προφανώς, εννοούσε, να μην παρασυρθούν οι ΗΠΑ από τη μεγάλη άνοδο ισχύος της Κίνας και θελήσουν να κηρύξουν πόλεμο εναντίον της, όπως έκανε η αρχαία Σπάρτη που κήρυξε τον πόλεμο κατά της Αθήνας, βλέποντας τη μεγάλη άνοδό της.
Παρουσίασα μία πολύ απαισιόδοξη παγκόσμια κατάσταση, όπως τη βλέπω να διαμορφώνεται σήμερα και ελπίζω ότι τα πράγματα θα οδηγηθούν προς το καλύτερο και όχι προς το χειρότερο. Άλλωστε τα γεγονότα δεν εξελίσσονται όπως φαίνονται και ο καιρός έχει γυρίσματα και απρόοπτα που δεν μπορούμε να προβλέψουμε. _
