Διαστημόπλοιο ΓΗ (Μέρος Ι)
Εδώ και εκατό χρόνια, φιλόσοφοι και επιστήμονες άρχισαν να εκφράζουν τον εύλογο προβληματισμό τους για το μέλλον του πλανήτη μας σχετικά με την βιωσιμότητα τόσο του ανθρώπινου πολιτισμού, όσο και της πανίδας και της χλωρίδας του γενικότερα, εξ αιτίας τόσο της συνεχούς κατανάλωσης των πόρων του, όσο και των επικίνδυνων ανθρωπίνων παρεμβάσεων μεγάλης κλίμακας, απότοκων της εξέλιξης της τεχνολογίας. Από τον Βλαντίμιρ Βερνάντσκι, ο οποίος εισήγαγε τον όρο ΒΙΟΣΦΑΙΡΑ το 1926 ως τίτλο στο ομώνυμο βιβλίου του, στον Buckminster Fuller, ο οποίος το 1969 εξέδωσε το βιβλίο με τίτλο «Εγχειρίδιο χρήσης του διαστημοπλοίου Γη» θεωρώντας τον πλανήτη μας ένα εύθραυστο όχημα, ένα κλειστό σύστημα με περιορισμένους πόρους, και, τέλος, στους Lovelock και Margulis, που διατύπωσαν την θεωρία Gaia Hypothesis, καταλήξαμε στο σήμερα όπου με μια έντεχνη μαεστρική μετάλλαξη – πάντα με αρωγό την «επιστήμη» – τα πιθανά προβλήματα κεφαλαιοποιήθηκαν για να θεμελιώσουν ομαλά και συναινετικά μια παγκόσμια διακυβέρνηση.
Από τη φράση του Πρωταγόρα «Μέτρον ἄνθρωπος πάντων χρημάτων, τῶν μέν ὄντων ὡς ἔστιν, τῶν δέ οὐκ ὄντων ὡς οὐκ ἔστιν» που εξέφραζε τον υποκειμενισμό της γνώσης και της αλήθειας, δηλαδή το ότι ο κάθε άνθρωπος κρίνει τι είναι αληθές και τι ψευδές για τον εαυτό του, μέχρι σήμερα, κύλισε πολύ νερό στο αυλάκι. Στην εποχή μας σταδιακά, η αλήθεια και το πρακτέο, μας επιβάλλονται από αδιαφανείς μαθηματικούς αλγόριθμους (Black Box) που ανέπτυξαν «οι ειδικοί», η ζωή μας ποσοτικοποιείται και καταγράφεται, με σκοπό τον πλήρη έλεγχο και τη συμμόρφωσή μας, ο άνθρωπος θεωρείται ένα απλό κύτταρο στον οργανισμό της «Βιόσφαιρας» χωρίς καμία δικαιοδοσία επί της πορείας του σκάφους.
Εισαγωγικά, πριν επιχειρήσουμε μια ιστορική αναδρομή, ας δούμε πως περιέγραψαν την παγκόσμια εξουσία δύο σημαντικοί διανοούμενοι του περασμένου αιώνα.
Ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Bertrand Russell, στο βιβλίο του «Η Επιστημονική Οπτική» που εκδόθηκε το 1931, αναφέρει: «Στο μέλλον οι ειδικοί θα ελέγχουν την προπαγάνδα και την εκπαίδευση, διδάσκοντας νομιμοφροσύνη προς την παγκόσμια κυβέρνηση και ορίζοντας τον εθνικισμό ως προδοσία. Η αφανής αυτή κυβέρνηση – μια ολιγαρχία – θα έχει ανακαλύψει δαιμόνιους τρόπους για να αποκρύψει την δική της δύναμη, διατηρώντας άθικτες (σε λειτουργία) τις δημοκρατικές δομές και αφήνοντας τους πολιτικούς και τους ψηφοφόρους με την ψευδαίσθηση του ελέγχου, ενώ η πραγματική διακυβέρνηση θα είναι στα χέρια αυτών που γνωρίζουν επιστημονικά την τέχνη της διαχείρισης των μαζών»
(Ο Russell σε ηλικία 11 ετών μελέτησε τον Ευκλείδη και εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ ώστε στην αυτοβιογραφία του να το θεωρεί αυτό ορόσημο στη ζωή του, τόσο εκθαμβωτικό όσο και ο πρώτος του έρωτας)
Ο Caroll Quigley, καθηγητής του πανεπιστημίου Georgetown (Ουάσιγκτον), στο ογκώδες (1350 σελίδες) βιβλίο του, Tragedy & Hope – Τραγωδία και Ελπίδα, έκδοση 1966, σκιαγραφεί το δίκτυο της παγκόσμιας διακυβέρνησης (μαθητές του υπήρξαν τραπεζίτες, ο Bill Clinton, η Pelosi κλπ).
Ακολουθούν χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το βιβλίο του:
«Η πραγματική εξουσία δεν εκλέγεται. Οι πολιτικοί αλλάζουν, αλλά η δομή της εξουσίας παραμένει η ίδια. Το «Δίκτυο» λειτουργεί στο παρασκήνιο, για το δικό του όφελος χωρίς να ρωτάει ποτέ αυτούς τους οποίους επηρεάζουν οι αποφάσεις του».
«Αποτελείται από άτομα που προτιμούν την ανωνυμία, αρκούμενα στην κατοχή της δύναμης, παρά στην επίδειξη αυτής. Η άσκηση εξουσίας εν «κρυπτώ» είναι συνήθης ιστορικά, επειδή προστατεύει τους συνωμότες από τις επιπτώσεις των πράξεών τους».
«Η βασική τακτική που ακολουθούν στην άσκηση της εξουσίας των και στην διαμόρφωση της κοινής γνώμης είναι να τοποθετούν πρόθυμους υπηρέτες στην κυβέρνηση, στα ΜΜΕ, στα πανεπιστήμια, σε ιδρύματα κλπ. Σε περίπτωση δυναμικής αντίδρασης σε κάποια πολιτική των, ο υπηρέτης αντικαθίσταται ενώ παραμένουν αλώβητα η υποδομή και οι ίδιοι».
«Ιστορικά αυτοί δεν είναι μόνο υψηλής νοημοσύνης, αλλά και σε υπέρτατο βαθμό αδίστακτοι και απατεώνες. Αγνοούν τελείως τους ηθικούς φραγμούς που χαρακτηρίζουν την κανονική ανθρώπινη συμπεριφορά».
«Η νέα δομή εξουσίας την οποία κτίζουν (μεταξύ τους τη λένε Νέα Τάξη Πραγμάτων) θα αντικαταστήσει σε βάθος χρόνου την σημερινή φαντασίωση της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης από μια απολυταρχική τεχνοκρατία».
Οι δύο βασικοί πυλώνες, που δικαιολογούν/ηθικοποιούν την παγκόσμια διακυβέρνηση, είναι η υγεία και το περιβάλλον, τομείς αλληλοεξαρτώμενοι τεχνικά, αλλά και υψηλού ηθικού βάρους. Στο παρόν άρθρο θα δούμε διαχρονικά τον πυλώνα Υγεία και στο επόμενο το περιβάλλον.
Ιστορική αναδρομή – Φιλόσοφοι, τεχνοκράτες
Ιστορικά, ο πρώτος που θεώρησε το «Μέτρο» ως αρετή που οδηγεί στην τελειότητα, ήταν κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. ο Κλεόβουλος ο Λίνδιος (ένας εκ των επτά σοφών) με τη ρήση του «Μέτρον Άριστον». Πολύ αργότερα, το 1867, ο William Cave Thomas στο βιβλίο του «The Science of Moderation» θεωρεί πως το καλό, η ομορφιά, η αρετή δεν είναι υποκειμενικές έννοιες, αλλά είναι μαθηματικά περιγράψιμες όπως ακριβώς οι φυσικοί νόμοι, και προσπαθεί να θεμελιώσει μια επιστημονική θεωρία για την μέτρηση αυτών με σημείο αναφοράς για την ιδανική των τιμή την έννοια του μέτρου. Αυτή είναι η πρώτη αναφορά για ποσοτικοποίηση – μέτρηση των πάντων, ορατών και αοράτων…
Τριάντα χρόνια αργότερα, ο μαθηματικός/στατιστικολόγος Karl Pearson (γνωστός ως ο αλγεβρικός προπαγανδιστής της ευγονικής), στο βιβλίο του «The Grammar of Science» του 1892, όρισε την επιστήμη ως περιγραφή της πραγματικότητας και όχι ως ερμηνευτική αυτής, δίνοντας έμφαση στην παρατήρηση και στη μέτρηση, δηλαδή στο τι συμβαίνει και όχι στο γιατί συμβαίνει.
Ο Pearson όρισε την τυπική απόκλιση (standard deviation), τον συντελεστή συσχέτισης, το πως τα δεδομένα των μετρήσεων μας δίνουν την αντίληψη του λειτουργικού πλαισίου, πως αυτό επεκτείνεται με τα μοντέλα πρόβλεψης κλπ.
Θα μπορούσαμε να πούμε πως οι Thomas και Pearson παρείχαν σε ένα βαθμό την τεχνοκρατική βάση για το μοντέλο της μελλοντικής διακυβέρνησης της ανθρωπότητας, όπου η κοινωνία, θεωρούμενη ως μαθηματικό μοντέλο δηλαδή «σύνολο δεδομένων», έχει μετρήσιμα χαρακτηριστικά όπως η σταθερότητα, η απόκλιση, το ρίσκο και φυσικά οι αναγκαίες συνεχείς τεχνικές διορθώσεις του μοντέλου.
Ας ανατρέξουμε και στην παράλληλη διαμόρφωση του ηθικού πλαισίου κατά τον προηγούμενο αιώνα.
Ο φιλόσοφος Hermann Cohen (1842-1918) επιχείρησε να συνδυάσει τις θεωρίες του με την πολιτική, τη νομοθεσία και την κοινωνική μεταρρύθμιση. Η «Ηθική» του συνέβαλε στην σχηματοποίηση μιας
μη-Μαρξιστικής, Καντιανής μορφής δημοκρατίας κάτι σαν «Ηθικό Σοσιαλισμό». Θεωρούσε την πολιτεία ως το βασικό εργαλείο για την επιβολή της Ηθικής μέσω της νομοθεσίας, μιας ευέλικτης ηθικής προσαρμοζόμενης στις ανάγκες των καιρών. Προς το τέλος της ζωής του, επέστρεψε στην προγονική του θρησκεία θεωρώντας τον Θεό – όχι ως εντολέα – αλλά ως μια αρχή που ενοποιεί πραγματικότητα και ηθική, θεωρώντας τη θρησκεία ως το κανάλι για την ηθική διαπαιδαγώγηση.
Ο Paul Carus (1852-1919) στο βιβλίο του «Η Επιστήμη ως Αποκάλυψη», δεν θεωρεί τον Θεό ως υπερφυσική οντότητα, αλλά ως την αόρατη αρχιτεκτονική η οποία μας επιβάλλει την ηθική διαγωγή όχι δια μέσου της «Γραφής», αλλά μέσω της επιστήμης. Για τον Carus η επιστήμη είναι θεολογία, είναι η αποκάλυψη του θεού, ο οποίος επικοινωνεί μαζί μας μέσω της επιστήμης. Η επιστήμη μας πληροφορεί για το τι είναι αλήθεια, αυτή η αλήθεια είναι η θέλησή του, είναι η περιγραφή της ύπαρξης υπό το πρίσμα της αιωνιότητας, και αυτή παράγει το περιεχόμενο της Ηθικής.
Και τώρα αβίαστα έρχεται το συμπέρασμα: Αν η επιστήμη ανακαλύπτει την αλήθεια και η θρησκεία την ομολογεί μέσω της «Ηθικής γραμματικής» της, του ηθικού κώδικα, τότε αυτοί που ελέγχουν την επιστήμη καθίστανται οι ιερείς της νέας τάξης πραγμάτων και η «επιστημονική γνώση» μετατρέπεται σε ηθικό πρόσταγμα – μη εκπορευόμενο από τον θεό – αλλά από την «επιστημονική αντίληψη».
Ο Lenin στο βιβλίο του «Κράτος και Επανάσταση» σκιαγραφεί αυτό το συμπέρασμα, γράφοντας πως η επιστημονική γνώση (Μαρξισμός ) θα αντικαταστήσει την πολιτική διακυβέρνηση με την διαχείριση, μετατρέποντας τον Σοσιαλισμό σε λογιστική (τεχνοκρατία μέσω της εργατικής τάξης).
Διεθνείς Οργανισμοί, αποφάσεις
1948: Ο παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (WHO) δίνει νέο ορισμό για την υγεία “a state of complete physical, mental and social well-being and not merely the absence of disease or infirmity”, ορίζοντάς την ως μια κατάσταση πλήρους φυσικής, διανοητικής και κοινωνικής ευημερίας… και όχι απλά την απουσία ασθένειας. Η φράση «social well-being» είναι αυτή που εισάγει τη νέα διάσταση. Η υγεία σου από τώρα και πέρα δεν είναι προσωπική σου υπόθεση, αλλά εξαρτάται από τις σχέσεις σου με τους άλλους, από την συμπεριφορά σου, την ενσωμάτωσή σου στην κοινότητα. Και φυσικά η λέξη complete (πλήρης) σημαίνει πως η υγεία σου είναι ένα στόχος που δεν μπορείς να επιτύχεις από μόνος σου.
Εδώ εισάγεται η έννοια της «συλλογικής υγείας», η οποία δομικά θα είναι πάντα ατελής (πάντα θα βρίσκουν κάτι να της λείπει), οπότε πάντα θα δικαιολογείται η αντιστάθμιση της ελευθερίας και των δικαιωμάτων μας έναντι του «Δημόσιου καλού», όπως το διαπιστώσαμε και στον Covid. Η Υγεία μας μετακόμισε από το σώμα μας στην κοινωνική μας συμπεριφορά, σε στατιστικά πληθυσμών… σε κάθε διάσταση της ύπαρξής μας. Πρόκειται για φιλοσοφική ανθρωπολογία μασκαρεμένη σε ιατρική.
Όποιος επομένως ελέγχει τις παραμέτρους της «Integral Health», ορίζει και τον τρόπο της ζωής μας.
1992: Στο ΡΙΟ, στην παγκόσμια συνδιάσκεψη για τον πλανήτη, ο WHO στην έκθεσή του «Our Planet, Our Health», συνδέει τον ορισμό του 1948 με το Οικοσύστημα θεμελιώνοντας την ολιστική πολιτική θεωρώντας το περιβάλλον (οικοσύστημα) προαπαιτούμενο για την υγεία του ανθρώπου και εισάγοντας τον όρο «One Health, όρος που χρησιμοποιήθηκε στην «Συμφωνία Πανδημίας» που υπεγράφη το 2025.
1992: Ο όρος Οικολογία εμπλουτίζει τη γλώσσα του Συμβουλίου Ασφαλείας (statement S/23500) όπου αναφέρεται πως «… ως απειλές για την ειρήνη και την ασφάλεια θεωρούνται πλέον και μη στρατιωτικοί λόγοι αστάθειας όπως οικονομικοί, κοινωνικοί και οικολογικοί». Εισάγεται σταδιακά ο όρος «Ecocide» – Οικοκτονία, που παρότι δεν έχει κωδικοποιηθεί νομικά, οι συνθήκες έχουν πλέον ωριμάσει.
2004: Διατυπώνονται οι « Manhattan Principles – Αρχές του Μανχάταν» ένα σύνολο δώδεκα συστάσεων σχετικά με την διασύνδεση της υγείας του ανθρώπου, των ζώων και του περιβάλλοντος επομένως και την από κοινού διαχείριση αυτών, την ενιαία αντιμετώπιση. Να σημειωθεί πως αυτές οι θέσεις προτάθηκαν από μια Μ.Κ.Ο. την WCS (Wildlife Conservation Society)! (Εδώ συστήνονται οι ομαδικές θανατώσεις ζώων σε περίπτωση ασθενειών). Οι συστάσεις αυτές επικαιροποιήθηκαν το 2019 σε συνεργασία με την γερμανική κυβέρνηση και είναι γνωστές ως «Berlin Principles».
2015: Το ίδρυμα Rockefeller, σε συνεργασία με τον εκδοτικό οίκο Lancet, αρχίζουν την έκδοση του περιοδικού «Planetary Health» (Η Υγεία του Πλανήτη) όπου η οπτική επεκτείνεται στα πολιτικά και οικονομικά συστήματα στο κλίμα και στην βιοποικιλότητα κλπ.
2022: To NATO στη σύνοδο της Μαδρίτης, από παραδοσιακός αμυντικός συνασπισμός, με το έγγραφο «NATO Strategic Concept 2022», επεκτείνει τις αρμοδιότητές του με ένα τέχνασμα. Αντί να επεκτείνει τους σκοπούς του με νέα καταστατικά και συζητήσεις με τα μέλη του, διεύρυνε την έννοια του όρου ασφάλεια, εντάσσοντας σε αυτήν και κρίσεις μη στρατιωτικής φύσεως όπως το μεταναστευτικό, η κλιματική αλλαγή, οι πανδημίες, η κυβερνοασφάλεια κλπ.
2025: O WHO (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας) με μέλη του 194 χώρες, επιτυγχάνει μετά από επίμονες προσπάθειες την υπογραφή της συμφωνίας «Pandemic Agreement» από 124 χώρες μέλη του. Δεν συμμετείχαν οι ΗΠΑ και δεν υπέγραψαν χώρες όπως η Ρωσία, το Ισραήλ, η Ιταλία, η Ολλανδία, η Σλοβακία κλπ. Δεν υπέγραψαν επειδή επί της ουσίας, σε περίπτωση κήρυξης κρίσεως από τον ΠΟΥ εκχωρείται πλήρως η εθνική κυριαρχία στον ΠΟΥ, ο οποίος αποφασίζει για τα πάντα…
Η Υγεία σήμερα
Η Υγεία θεωρείται πλανητικό θέμα και οι κυβερνήσεις πρέπει να υπακούουν στα διεθνή πρότυπα χωρίς να υπάρχει έξοδος ή εναλλακτική πολιτική. Η απειλή προς την υγεία εισάγει την έννοια της ασφάλειας η οποία έννοια δικαιολογεί συνεχή επιτήρηση, την πρόληψη, τους περιορισμούς μετακίνησης, δηλαδή εγκαθίσταται η μόνιμη εγρήγορση ως συνθήκη διακυβέρνησης. Ο συνδυασμός Υγεία – Ασφάλεια συνεπάγεται πως οι απειλές είναι πια εγγενείς ιδιότητες της ίδιας της ζωής μας (μικρόβια παντού, συμπεριφορές παντού, ρίσκα παντού…) και η κατάσταση έκτακτης ανάγκης δεν έχει τέλος.
Ο WHO εισάγει την έννοια «Holistic Global Health Security» που σημαίνει πως τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει εκτός κάδρου στο απροσπέλαστο, δηλαδή δεν εξαιρείται κανένας τομέας της ανθρώπινης δραστηριότητας. Χρησιμοποιώντας την καλοκάγαθη γλώσσα των φιλάνθρωπων με όρους όπως, ανθρώπινα δικαιώματα, Ισότητα, Αξιοπρέπεια, κτίζουν μια μόνιμη υποδομή πλανητικής διοίκησης όπου κάθε διάσταση της ανθρώπινης ζωής θεωρείται παράμετρος ασφαλείας.
Το άτομο ως μέρος του Οικοσυστήματος
Σήμερα ο άνθρωπος θεωρείται ένα έμβιο είδος ανάμεσα στα πολλά, μια μεταβλητή του όλου συστήματος, με αποτέλεσμα η γλώσσα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων να συρρικνώνεται ενώ η γλώσσα της οικολογίας να επεκτείνεται. Η λογική του Οικοσυστήματος εγείρει ερωτήσεις – οι οποίες ενώ σε κάθε άλλη περίπτωση θα ήταν πολιτικές – σήμερα θεωρούνται καθαρά τεχνικές, όπως π.χ.
– Πόσους ανθρώπους κατά μέγιστο αντέχει ο πλανήτης;
– Επιτρέπεται η επέμβαση στο σώμα μας χωρίς την συναίνεσή μας;
– Μπορώ να εκφράζω ελεύθερα τη γνώμη μου;
– Ποιες χρήσεις γης ή καλλιέργειες πρέπει να απαγορευτούν;
Τα παραπάνω ερωτήματα θεωρούνται σήμερα θέματα διαχείρισης μόνο από ειδικούς τεχνοκράτες αποκλειόμενης της οποιασδήποτε δημοκρατικής διαβούλευσης.
Το Οικοσύστημα – «Gaia Hypothesis»
Μετά την πρώτη αναφορά και την προσπάθεια ορισμού της Βιόσφαιρας από τον Βλαντίμιρ Βερνάντσκι στο βιβλίο του «Βιόσφαιρα» το 1926, δύο ακόμα επιστήμονες, ο χημικός James Lovelock και η εξελικτική βιολόγος Lynn Margulis (σύζυγος του πασίγνωστου Carl Sagan), γύρω στο 1970, πρότειναν την θεωρία «Gaia Hypothesis» όπου το οικοσύστημα του πλανήτη μας αποκτά το όνομα «ΓΑΙΑ» και ορίζεται ως ένα διασυνδεδεμένο, εύθραυστο και αυτορυθμιζόμενο πολύπλοκο σύστημα, του οποίου οι έμβιοι οργανισμοί του (η βιόσφαιρα) αλληλεπιδρούν με το ανόργανο περιβάλλον της (έδαφος, ωκεανοί, ατμόσφαιρα) για να διατηρήσουν τις κατάλληλες συνθήκες για ζωή, όπως ένας απλός οργανισμός.
Αφού πλέον το θέμα Υγεία αφορά το Οικοσύστημα, ο άνθρωπος παύει να είναι ο ασθενής και είναι στην μεν καλύτερη εκδοχή το κύτταρο ενός μεγαλύτερου οργανισμού και στην χειρότερη ένα παθογόνο.
Η ακμή, η πρόοδος η ευδαιμονία δεν αφορούν πλέον τον άνθρωπο, αλλά τη Γη. Επειδή όμως η Γη δεν μπορεί να μας μιλήσει, εμφανίζονται οι ενδιάμεσοι, οι οποίοι, μεταφράζοντας τις ανάγκες της μέσω των μαθηματικών μοντέλων πρόβλεψης ( Black Box), αξιώνουν την αυθεντία τους χωρίς ουδεμία αντίδραση, αφού κάθε ερώτηση θεωρείται επίθεση προς τον πλανήτη. Το όνομα «ΓΗ» απαιτεί ευλάβεια και η ανυπακοή προς τις αποφάσεις του «Black Box» συνιστά αμάρτημα παρά λάθος πολιτική.
Το διαστημόπλοιο ΓΗ – « Spaceship Earth»
Ο Αμερικανός αρχιτέκτονας και φιλόσοφος Buckminster Fuller εξέδωσε το 1969 ένα βιβλίο με τίτλο «Εγχειρίδιο χρήσης του διαστημοπλοίου Γη» στο οποίο διερευνά τις προκλήσεις επιβίωσης που θα αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα στο μέλλον και θεωρεί πως όλοι είμαστε επιβάτες σε ένα πολύ εύθραυστο όχημα, σε ένα κλειστό σύστημα με περιορισμένους πόρους. Ένα διαστημόπλοιο όμως έχει πιλοτήριο και κάποιος πρέπει να το οδηγεί. Η συντριπτική πλειοψηφία είμαστε επιβάτες και ελάχιστοι το πλήρωμα. Όταν το πλοίο αντιμετωπίζει κίνδυνο (ο οποίος είναι μόνιμος αφού το ταξίδι δεν τελειώνει ποτέ) ο καπετάνιος αγνοεί/καταπατεί τις επιθυμίες των επιβατών για το καλό της αποστολής.
Να σημειώσουμε πως ο όρος ΓΑΙΑ ιεροποιεί την πλανητική διακυβέρνηση, ενώ ο όρος διαστημόπλοιο δικαιολογεί την τεχνοκρατική. Οι δύο ονομασίες μαζί δημιουργούν ένα ιερό και τεχνοκρατικό πλαίσιο πλανητικής διακυβέρνησης όπου θα διοικούν, θα κρατούν το πηδάλιο, αυτοί οι οποίοι κατανοούν το θέμα και θα μας επιβάλουν τον προορισμό ως ηθικό πρόσταγμα-αποστολή.
Η UNESCO στην παγκόσμια σύσκεψη για την Βιόσφαιρα το 1968 στη σύσταση 3.3 αναφέρει «…Να εξασφαλίσουμε την αναγκαία ισορροπία ανάμεσα στον άνθρωπο και στο περιβάλλον σε σχέση με την διατήρηση της υγείας και της ευημερίας στις ευρύτερες δυνατές συνεκδοχές». (Η πανουργία έγκειται στο ότι η διατύπωση είναι πάντα ασαφής, αφήνοντας ζωτικό χώρο στην ερμηνεία… Αλλά τότε είναι πλέον αργά).
Ο όρος ισορροπία ορίζει την ανθρωπότητα ως ρυθμιζόμενη μεταβλητή και έκτοτε το θέμα θεωρείται τεχνικό και όχι πολιτικό. Στο συνέδριο αυτό ορίστηκε και η αναγκαία υποδομή όπως παγκόσμια καταγραφή, προτυποποίηση μετρήσεων, συντονισμός διεθνών οργανισμών, εκπαίδευση σε κάθε επίπεδο.
Ανακεφαλαίωση
Η ευεξία-ευημερία-ευδαιμονία, ενώ κάποτε ήταν δικό μας προσωπικό θέμα, τώρα ορίζεται ως η συνεχής ατελείωτη διατήρηση της ισορροπίας του ανθρώπου με το περιβάλλον. Δεν κατέχουμε πλέον την ευδαιμονία, αλλά την υπηρετούμε. Οι λέξεις Υγεία, ευημερία ηχούν σαν φροντίδα που κτίζει το νομικό πλαίσιο όπου το άτομο θεωρείται παθολογία ή θεραπεία, ανάλογα με τον βαθμό που η ύπαρξή του συμβάλλει ή διαταράσσει την ισορροπία που «ορίζουν οι ειδικοί» χωρίς καμία δημοκρατική επιστασία.
Έτσι η λέξη υγεία μεταλλάχθηκε από κάτι το οποίο μας ανήκε, σε κάτι το οποίο εμείς οφείλουμε στους εαυτούς μας, στα απειλούμενα είδη, στο Οικοσύστημα, στον πλανήτη, στις επόμενες γενιές. Ξεκίνησε σαν Ιατρική και κατέληξε σαν πλανητική διακυβέρνηση.
Ποιος όμως κάθεται στο control room; Το ερώτημα για πολιτική – δημοκρατική ευθύνη… δεν απορρίπτεται, αλλά απλά είναι άσχετο (εκτός θέματος) με την όλη αρχιτεκτονική που στήνεται.
Το σύστημα δεν χρειάζεται πλέον την ψήφο σου, αλλά τα data σου.
Επειδή η γνώση της αλήθειας και της πραγματικότητας είναι πολύτιμη, είναι καλύτερα να γνωρίζουμε τι μας ετοιμάζουν, όσο πιο έγκαιρα είναι αυτό εφικτό, παρά να ξυπνήσουμε ένα πρωί και να διαπιστώσουμε πως οι παράμετροι που ορίζουν τη ζωή μας έχουν ήδη οριστεί μέσα από έγγραφα που ουδέποτε διαβάσαμε, από συνθήκες για τις οποίες κανείς δεν μας ενημέρωσε και από αποφάσεις τις οποίες ουδέποτε εγκρίναμε. Μην περιμένετε στον καναπέ του σαλονιού σας να ενημερωθείτε από τα κατ’ ευφημισμόν ΜΜΕ (μέσα μαζικής ενημέρωσης). Αυτά έχουν ως κύρια αποστολή των, την εξυπηρέτηση της εξουσίας και ουδέποτε αγγίζουν πληροφορίες ή προβληματισμούς σαν αυτούς του παρόντος άρθρου, επειδή ο χώρος αυτός είναι «Spatium Vetitum» (απαγορευμένη περιοχή).
